Ξέρεις ο Παλαμάς λέει τα ευχαριστώ σου να τα λες δυνατά και ανοιχτά και όχι ψιθυριστά, γιατί το καλό έτσι πολλαπλασιάζεται.
Εσύ ο μεγάλος μου αδερφός μου που έχεις γενέθλια σήμερα. Οι γονείς μας θέλησαν ακόμα και τα παιδιά τους με 3 μέρες διαφορά και 3 χρόνια να μας κάνουν.
Εσύ που είσαι χωρίς κανέναν συναγωνισμό ό,τι καλύτερο σκέφτηκε ο Θεός να μου στείλει.
Εσύ που με πήρες την πρώτη αγκαλιά με το που γεννήθηκα, εσύ που ήμουνα η «ουρά» σου όπως με έλεγαν στην Βίλλα Αιμιλία και το σφιχτό χέρι που με κράταγε κάθε χρόνο σε κάθε καινούριο σχολείο που πηγαίναμε, σε κάθε άλλη πόλη. Εσύ που σκούπιζες τα δάκρυά μου και έδενες τα ματωμένα μου γόνατα.
Εσύ που είτε σου έλεγα πως θέλω να πάω Αμερική να σπουδάσω είτε να πάω ένα χρόνο στα Βαλκάνια είτε να έρθω στο Λονδίνο είτε να κάνω μια δική μου παραγωγή, δήλωνες παρών.
Εσύ που έχεις αυτές τις αγαπημένες φράσεις, σε καθετί παλαβό που σου λέω.
«Δεν είναι κακή ιδέα, θέλω να το συζητήσουμε», «Θέλω να σε δω μόνη σου», «Μην ανησυχείς για τίποτα. Καλά αυτό είναι το μόνο εύκολο».
ΚΑΛΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΕΥΚΟΛΟ. Η αγαπημένη σου κουβέντα. Γιατί εσύ σε κάθε δυσκολία, βλέπεις ευκολίες, που ακόμα και στις μεγάλες δυσκολίες μου, έλεγες πως ότι λύνεται με λεφτά δεν είναι πρόβλημα.
Εσύ, εσύ που έβρισκες τα αντικλείδια σε όλες τις κλειστές πόρτες, εσύ που προσφέρεις πάντα λύση στα δυσεπίλυτα, εσύ που έσβησες όλες τις πυρκαγιές, εσύ που σκότωσες όλους του δράκους της ζωής μου, εσύ που κατατρόπωσες τις Λερναίες Ύδρες, εσύ που ήσουν εκεί με εκτόπισμα, με ουσία, με παρουσία, όταν όλοι σκόρπιζαν, εσύ που είχες όλες τις απαντήσεις, όταν εγώ πνιγόμουν στις ερωτήσεις, εσύ που ήσουν το φως, όταν πλάκωναν τα σκότη και τα έρεβη.
Εσύ που όταν το σπίτι μας το πλακώναν κάτι άνεμοι σφοδροί που μας έπαιρνε και μας σήκωνε, εσύ κρατούσες τη σκεπή και σφράγιζες τα παντζούρια. Εσύ που στα χρόνια της υπομονής, που στα χρόνια των κατακλυσμών μου, ήσουν το ζεστό πανωφόρι μου.
Εσύ που βγήκες μπροστά, που μπήκες μπροστά σε καθετί που με διέλυσε.
Εσύ που μαζί με τον πατέρα μας, με διδάξατε τι θα πει Άνδρας αληθινός. Και είμαι τόσο τυχερή που μεγάλωσα με αυτά τα αρσενικά.
Εσύ που πορευτήκαμε σε όλα, χέρι χέρι.
Εσύ που και στα δύσκολα μας, και όταν θύμωνα, όταν ανέβαζες ταχύτητα στους δρόμους και φοβόμουνα, ΠΑΝΤΑ συζητούσες. ΠΑΝΤΑ μιλάγαμε ανοιχτά, τα λέγαμε όλα. Τα λύναμε όλα.
Εσύ που επιβεβαιώνεις τη ρήση της Θείας Βαγγελίτσας: «Από άντρα σε άντρα περπατώ, μα άλλον αδελφό δεν κάνω».
Εσύ που ο Θεός σε πασπάλισε με όλη την χρυσόσκονη του κόσμου, με μία ασύλληπτη αριστεία με ό,τι και αν καταπιάνεσαι από γράμματα μέχρι αθλητισμό.
Εσύ που οι μοίρες στα χάρισαν όλα απλόχερα.
Εσύ που έβαλες την οικογένεια πάνω από όλα, που τίμησες όλους τους τίτλους της ζωής σου. Αυτόν του γιου, του εγγονού, του αδελφού, του ανιψιού, του ξαδέλφου, που ήσουνα εκεί στα προστάγματα της ανάγκης.
Εσύ που υπήρξες σε όλους φίλους και τώρα πατέρας.
Τυχερός ο γιος σου που μπορεί να καυχιέται ότι έχει εσένα για μπαμπά.
Εσύ που βοήθησες όποιον έχει όνομα, που φιλοξένησες και κέρασες γνωστούς και αγνώστους. Εσύ που τίμησες έναν προς έναν όλους τους υφισταμένους και ανωτέρους σου και εσύ που ήσουν εκεί για όποιον βρέθηκε στο πέρασμά σου…
Άνθρωπος με Α κεφάλαιο που άνω θρώσκει και σηκώνει κι εμένα ψηλά.
ΕΣΥ. Περήφανη που είμαι αδελφή σου Στέλιο μου…
Σε ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για όλα.
Χρόνια πολλά αγάπη της ζωής μου. Γιορτάζω και εγώ μαζί σου
