Απο την

Η λεκτική και γλωσσική πενία και η πολιτική ορθότητα

Άκουγα ραδιόφωνο και πέτυχα έναν δημοσιογράφο να λέει με στόμφο:

«Τι να μας πει και ο Αλεξάκης; Μια χαρά είναι στον πάγκο με την Περιστέρα» και συνεχίζει: 

«Ο Κούλης να δούμε πώς θα συνεχίσει»… 

Και λίγο αργότερα: 

«Ο Μπένι πολύ σιωπηλός είναι…»

Άντεξα και παρέμεινα στην ίδια συχνότητα για λίγο ακόμη: 

«Οι ταρίφες λέει είναι εξαγριωμένοι με την κίνηση στην Αθήνα» …. Και λίγο αργότερα: 

«Οι μπάτσοι την έχουν δει κάπως ή μου φαίνεται;…. »

«Το Κατερινιώ τι λες να κάνει; Πήγε να βρει τον Κούλη να μιλήσουν για τους ψεκασμένους και τα εμβόλια….»(για την ΠτΔ) 

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι επειδή όλο και συχνότερα έρχομαι αντιμέτωπη ακούσια ραδιοφωνικά/ τηλεοπτικά/ διαδικτυακά με έναν ασύλληπτο λεκτικό, γλωσσικό και νοητικό κατηφόρο α λα Ξενόπουλος.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και εκλεγμένος πρώην Πρωθυπουργός της χώρας λέγεται Αλέξης Τσίπρας. Ούτε Τσιπράκος, ούτε Αλεξάκος. 

Η σύζυγός του έχει επιλέξει να την αποκαλούν με το όνομα Μπέτυ. Το ότι κάποιοι χρησιμοποιούν το Περιστέρα νομίζοντας ότι έτσι θα την μειώσουν, προκαλεί το λιγότερο θλίψη. Ακόμα μεγαλύτερη όταν το εκστομίζουν γυναίκες δημοσιογράφοι. 

Ο εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας λέγεται Κυριάκος Μητσοτάκης και όχι Κούλης.

Η εκλεγείσα από την Βουλή, Πρόεδρος της Δημοκρατίας λέγεται Κατερίνα Σακελλαροπούλου 

Όλα αυτά δεν σχετίζονται με το αν κάποιος εκτιμά τον τάδε ή τον δείνα. Έχουν να κάνουν με τον σεβασμό πρωτίστως στους θεσμούς που αποτελούν την ραχοκοκαλιά της Δημοκρατίας μας και στην προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου. 

Κάτι αντίστοιχο δεν έχω βιώσει σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα. 

Παρομοίως, οι οδηγοί ταξί δεν λέγονται ταρίφες και οι αστυνομικοί δεν λέγονται μπάτσοι. 

Τελεία και παύλα. 

Για όποιον δεν συμπαθεί έναν πολιτικό ή μία ολόκληρη ομάδα επαγγελματιών μπορεί να ασκεί κριτική να εκφέρει την άποψή του αλλά δεν μπορεί να ασκεί αυτόν τον ελεεινό γλωσσικό εκφοβισμό του χειρίστου επιπέδου. Επίσης να συμφωνήσουμε και κάτι άλλο. Το τι λέμε ιδιωτικά δεν σημαίνει ότι λέγεται και δημόσια.

Κανένας δεν γελάει με αυτά τα αστεία. 

Σε κανέναν μας δεν του αρέσει να του αλλάζουν το όνομά του. 

Όλοι μας πονάμε όταν καθυβρίζουν τον κλάδο μας και αλλοιώνουν την ονομασία του επαγγέλματος μας. 

Όλοι έχουμε οικογένειες, παιδιά. Όλοι. Όλοι δίνουμε τον αγώνα μας. Όλοι κουβαλάμε τον σταυρό μας. Δεν είμαστε απέναντι. Μαζί είμαστε.

Και όλοι έχουμε ανάγκη από μία άλλη γλωσσική αισθητική. Από μία άλλη γλώσσα στα Μέσα. 

Συνάμα χτες αγοράζοντας Κυριακάτικες εφημερίδες, στάθηκα μπροστά στα γυναικεία περιοδικά. Έβγαλα μια φωτογραφία από τους κεντρικούς τίτλους μερικών μόνο γυναικείων περιοδικών και ένιωσα σαν να έχω βγει στην έξοδο του Holborn station στο Λονδίνο.

  1. The return of glam 
  2. Winter fashion rules/ #Body Neutrality 
  3. Glam Sparkling looks/ What’s sexy now 
  4. The Cinema Issue/ Jared rocks 
  5. Bright now 

Σε ότι αφορά τα γυναικεία περιοδικά, τους εκδότες και του διευθυντές σύνταξης, υπάρχουν δύο δρόμοι. Να παράγει όποιος θέλει αγγλόφωνο περιεχόμενο αλλά αφού η επίσημη γλώσσα της χώρας και η γλώσσα η οποία χρησιμοποιείται ευρύτερα στον έντυπο και διαδικτυακό τύπο είναι η  ελληνική, έχετε και έχουμε ευθύνη στο να σταματήσει αυτή η ξιπασμένη χωρίς λόγο ξενομανία στη γλώσσα. 

Έχω ταξιδέψει σε δεκάδες χώρες. Οι κεντρικοί τίτλοι των γαλλικών γυναικείων περιοδικών είναι στα γαλλικά. 

Οι κεντρικοί τίτλοι των ιταλικών γυναικείων περιοδικών είναι στα ιταλικά. 

Οι κεντρικοί τίτλοι των ισπανικών περιοδικών είναι στα ισπανικά. 

Το να γράψει ένα περιοδικό σαν κεντρικό τίτλο: «Bright now», δεν το κάνει πιο πιασάρικο από το «Λάμψη τώρα». 

Έχουμε ευθύνη. Τεράστια. Όλοι μας. 

Να μην ξεχνάμε όσοι έχουμε βήμα τα λόγια του Ελύτη:

«Τη γλώσσα μού έδωσαν ελληνική·
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου.
»

Αναφορικά με τις ύβρεις που τεχνήεντως τις ντύνουμε με τον μανδύα της άνεσης και του χιούμορ.

Μην πράττουμε αυτά που δεν θα θέλαμε να υποστούμε. Είναι τόσο απλό.

Μην προσβάλλουμε ανθρώπους, ονόματα, επίθετα αλλά και τους πιο σημαντικούς θεσμούς της Δημοκρατίας. Μην είμαστε τόσο αιμοβόροι. Ο Μπραμ Στόκερ όταν εμπνεύσθηκε τον Δράκουλα, τον αθάνατο κόμη ο οποίος τρέφεται με αίμα γνωρίζαμε όλοι μας ότι πρόκειται για έναν φανταστικό ήρωα.

Δεν χρειάζεται να γίνουμε Δράκουλες των Μέσων. Είναι αυταπόδεικτο πως δεν χρειάζεται να προσβάλουμε τόσους ανθρώπους, δεν χρειαζόμαστε τόσο γλωσσικό «αίμα» για να παράξουμε δημοσιογραφικό περιεχόμενο.

Και ας σεβαστούμε μία από τις ομορφότερες γλώσσες στον κόσμο. Έχουμε ευθύνη. Είμαστε πολλοί όλοι εμείς που οραματιζόμαστε αυτά τα άλλα Μέσα όπου η τρυφερότητα θα είναι στα σπλάχνα του δημοσιογραφικού dna.

Και θα είναι σαν να έχουμε δημιουργήσει όλοι μαζί την Μεγάλη Χάρτα του δημόσιου λόγου.

Related Posts