Τα 30 είναι η δεκαετία της επαγγελματικής ωρίμανσης. Είναι η ωραιότερη ίσως φάση της επαγγελματικής πορείας.
Δεν είσαι πλέον το μικρό κορίτσι. Έχεις διαγράψει μεν αρκετά χιλιόμετρα, αλλά έχεις ακόμα κάτι φρέσκο πάνω σου. Ανήκεις ακόμα στην νέα γενιά.
Εκπέμπεις αυτοπεποίθηση. Λάμπεις. Αισθάνεσαι ότι μπορείς να τα καταφέρεις όλα. Εγώ πάντα δοκίμαζα διαφορετικά πράγματα, μου άρεσε η εξέλιξη, δεν έμενα στάσιμη σε δουλειές και ακόμα και σήμερα σκέφτομαι εναλλακτικές. Έχω διάφορα όνειρα.
Στα 30 έχει αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζεις την δουλειά.
Την αγαπάς πολύ. Αλλά ξέρεις πως όλοι ανεξαιρέτως είμαστε αναλώσιμοι και αντικαταστάσιμοι.
Γίνεσαι πιο διεκδικητικός.
Παλιότερα δεν διεκδικούσα αυτά που μου αναλογούσαν σε μια δουλειά. Τώρα διαπραγματεύομαι. Δεν με χαρίζω. Το πάλεψα πολύ σκληρά αυτό.
Στα εικόσι τα ζεις όλα. Δουλεύεις χωρίς να πληρωθείς. Δουλεύεις και πληρώνεσαι με καθυστέρηση, κακοπληρώνεσαι. “Ψήνεσαι”. Μαθαίνεις.
Ήταν ίσως το λάθος της διαπαιδαγώγησης μου. Η υπερβολική ταπεινότητα. Το έχει πολύ αυτό η μαμά μου και ενώ εκ πρώτης όψεως ακούγεται ο σωστός τρόπος να αναθρέψεις τα παιδιά σου, στην υπερβολή του, είναι η καλύτερη μαγιά για να σε εκμεταλλευτούν και να σε ποδοπατήσουν.
Κλισέ ερώτηση, αλλά σε μια όμορφη γυναίκα, τι ρόλο έπαιξε η ομορφιά στη ζωή σου;
Ο Αριστοτέλης έλεγε:
“Το κάλλος παντός επιστολίου συστατικώτερον”. (Η ομορφιά είναι η καλύτερη συστατική επιστολή)
Η ομορφιά είναι μια μεγάλη αξία.
Αλλά δεν πιστεύω στην one size ομορφιά. Δεν αναγνωρίζω ότι όμορφο είναι αυτό που επέβαλλαν οι σχεδιαστές, ο χώρος της μόδας, ο χώρος των media.
Εγκληματίσαμε ειδικά στο κομμάτι της σωματικής διαμόρφωσης. Ομορφιά δεν είναι το one size.
Έχουν δυστυχήσει πολλές γυναίκες με αυτή την αυτοκρατορία του skinny look.
Kάποια στιγμή θέλω να κάνω κάτι για αυτό. Είναι στα σχέδια μου.
Σε ανησυχούν τα χρόνια που περνούν; Τι κάνεις για το πρόσωπο για το σώμα, για σένα ;
Όπως σου είπα και πριν με φροντίζω. Βέβαια είμαι τυχερή, ας όψονται τα καλά γονίδια. Είναι όλοι αγέραστοι με τέλεια δέρματα. Μακάρι να τους μοιάσω.
Απλά βάζω μια κρέμα (καμία μάσκα) τίποτα περισσότερο.
Για το σώμα τώρα, αυτή είναι μεγάλη κουβέντα.
Προσπαθώ. Πλέον γυμνάζομαι τα τελευταία τρία χρόνια αδιάλειπτα.
Λατρεύω την iyengar yoga και το reformer pilates. Ταυτόχρονα αγαπώ τον αθλητισμό, έχω γραφτεί σε μια τοπική ομάδα βολλεϋ και παίζουμε το χειμώνα κάθε εβδομάδα.
Την διατροφή μου την πρόσεχα πάντα, όχι γιατί έπρεπε, αλλά γιατί είχα μάθει από το σπίτι. Ποτέ δεν με συγκινούσε το junk food και τα γλυκά.
Βέβαια όσο μεγαλώνεις θέλει ακόμα μεγαλύτερη προσοχή. Δεν νομίζω ότι είναι τόσο θέμα δίαιτας. Είναι τρόπος ζωής.
Θυμάμαι όταν κάναμε Τσέχωφ στο πανεπιστήμιο μια ατάκα που με συντροφεύει:
«Στον άνθρωπο όλα πρέπει να είναι ωραία: και το πρόσωπο, και το ντύσιμο, και η ψυχή, και οι σκέψεις.»
Ποιες είναι οι διατροφικές σου καταχρήσεις:
Γεμιστά με φέτα και ζυμωτό ψωμί (μπορώ να φάω μισό ταψί).
Χωριάτικη σαλάτα (χάνω το μέτρο).
Τα τυριά. Το ωραίο ψωμί…
Τα γλυκά δεν με συγκινούν από παιδί. Τρώω σπάνια. Έχω όμως μερικά λατρεμένα: Κρέπα με σοκολάτα, υποβρύχιο βανίλια, γλυκό βύσσινο και τα lollipops στο σινεμά.
Ποια είναι τα μειονεκτήματα της γενιάς σου; (η γενιά του 80)
Η γενιά μου (για την Ελλάδα μιλάω) είναι η γενιά της μεταπολίτευσης. Είναι μια γενιά που πέρασε καλύτερα από τις προηγούμενες.
Είχα διαβάσει ένα ενδιαφέρον άρθρο. Είμαστε η κουρασμένη γενιά.
Όλοι είναι κουρασμένοι. Μονίμως και διαρκώς.
Όποτε παίρνω τηλέφωνο τη μαμά μου και της λέω είμαι κουρασμένη, μου απαντάει: “Δεν σου επιτρέπεται. Κουρασμένη θα είσαι στα 70. Τώρα να μην ακούω γκρίνια”.
Δεν ξέρω τί φταίει, η εποχή, οι ρυθμοί που ζούμε, η καλομαθησιά με την οποία μεγάλωσε η γενιά μου, το ότι κάνουμε παιδιά σε μεγαλύτερη ηλικία….Δυστυχώς σχεδόν οι περισσότεροι από τη γενιά μου κάνουν τα πάντα για να πετύχουν, μετά γκρινιάζουν που πετύχαν, κάνουν τα τα πάντα για να κάνουν παιδιά, μετά παραπονιούνται ακατάπαυστα, παραμορφώνονται σαν προσωπικότητες και δεν θυμίζουν σε τίποτα αυτό που ήταν κάποτε.
Νομίζω όμως ότι η γενιά μου ζει το δράμα του να στα δώσουν όλα και να στα πάρουν απότομα αμέσως μετά.
Και ενώ η γενιά μου (ένα κομμάτι της τουλάχιστον) έχει ένα δίκτυο από παροχές (νταντάδες, καθαρίστριες, παππούδες και γιαγιάδες), σαν κάτι να λείπει. Σαν κάτι να μην είναι αρκετό.
Θυμάμαι τους γονείς μου στην ίδια ηλικία, ήταν πιο χαρούμενοι, πιο αγαπημένοι, πιο ανάλαφροι, πιο χαλαροί… πιο, πιο… Νομίζω είναι και η εποχή που μας έχει τρελάνει.
Αλλά η γενιά μου έχει κάτι σπουδαίο. Αυτή η γενιά είναι η γενιά που συνδέει δύο αιώνες.
Kαι μέσα σε όλα είναι και η γενιά “Ιφιγένεια”, η γενιά που θυσιάστηκε στο βωμό της κρίσης αλλά πιστεύω ότι θα βρει τον βηματισμό της.
Συντροφικότητα και οικογένεια στα 30:
Πιστεύω στην ένωση δύο ανθρώπων.
Δεν ξέρω αν υπάρχει το για “πάντα”. Το εύχομαι.
Πιστεύω στο ευτυχισμένο σήμερα. Εγώ είμαι αέρας.
Δεν αντέχω αυτό το σιαμαίο που παθαίνουν κυρίως οι γυναίκες.
Ήμουν από παιδί ανεξάρτητη και ελεύθερη. Δεν πιστεύω στο άλλο μισό. Πιστεύω στο να βρει ο κάθε άνθρωπος ένα άλλο ολόκληρο.
Πιστεύω ότι ο καθένας μας πρέπει να έχει και μέσα στη σχέση και δικά του κομμάτια. Δεν αντέχω τους ευνουχισμένους άνδρες. Τους άνδρες που γίνονται πιόνια μιας γυναίκας και φοβούνται να πουν τι θέλουν να κάνουν, υπό την απειλή της γκρίνιας.
Εγώ θέλω τόσο για τον εαυτό μου όσο και για τον άλλο, να ταξιδεύω και μόνη μου, να βγαίνω, να βγαίνω τα βράδια με τους φίλους μου, να αναπνέω. Οι σχέσεις δεν είναι φυλακή.
Πότε δεν παραμέλησα τους φίλους μου για έναν έρωτα. Ποτέ.
Δεν ζηλεύω. Δεν ζήλεψα ποτέ. Αν ενοχληθώ υπάρχει λόγος ή αφορμή σοβαρή.
Πιστεύω στην ιερότητα της οικογένειας, στη δημιουργία παιδιών.
Κάποτε από άγνοια πίστευα ότι ίσως όποιοι δεν κάνουν παιδιά, θα ζήσουν μια μισή ζωή. Τώρα πιστεύω ότι μπορούν να ζήσουν μια χαρά τέλεια, ολόκληρη και μια υπέροχη ζωή.
Για μένα οι πιο σπουδαίοι άνθρωποι είναι αυτοί που υιοθετούν και ακόμα πιο σπουδαίοι είναι αυτοί που κάνουν ένα βιολογικό παιδί και παρόλα αυτά υιοθετούν. Έχει τόσα σπουδαία παραδείγματα αγάπης εκεί έξω. Αυτοί είναι οι ήρωες.
Όσο για μένα, ναι θέλω να κάνω οικογένεια. Σε αυτή την κατηγορία ανήκω. Δυστυχώς δεν έχω συναίσθηση του χρόνου και της ηλικίας μου. Θα ήθελα να μείνω σε αυτή την φάση έτσι ακριβώς όπως είμαι για άλλα 10 χρόνια.
Τι θα συμβούλευες έναν νέο που θέλει να ασχοληθεί με τα media;
Για να γράψεις, να παράξεις βίντεο, εικόνα, κείμενο, για να ασχοληθείς με το ραδιόφωνο, για να ξεχωρίσεις στον χώρο της δημοσιογραφίας και της επικοινωνίας εν γένει, επιβάλλεται να έχεις ερεθίσματα.
Χρειάζεται να διαβάζεις τα πάντα: από άρθρα, βιβλία, δοκίμια, επιφυλλίδες, απόψεις σε εφημερίδες.
Να διαβάζεις ασταμάτητα.
Να βλέπεις. Ταινίες, θεατρικά, παραστάσεις.
Να πηγαίνεις σε συναυλίες, σε φεστιβάλ, σε ομιλίες.
Να ακούς μουσική. Συνέχεια και κάτι καινούριο.
Να πηγαίνεις σε εκθέσεις, σε γκαλερί.
Να μαθαίνεις καινούρια πράγματα. Να κάνεις σεμινάρια. Να εκπαιδεύεσαι διαρκώς.
Να έχεις ενδιαφέροντα. Να αποκτάς και καινούρια ενδιαφέροντα.
Να ταξιδεύεις. Να δοκιμάζεις. Να γεύεσαι.
Μόνο έτσι έχεις κάτι να προτείνεις. Μόνο έτσι μπορείς να κάνεις την διαφορά. Δεν μπορείς να κάνεις τη διαφορά αν το μόνο σου ερέθισμα είναι η τηλεόραση.
Μαζί με το ταλέντο και την σκληρή δουλειά, αυτή είναι η συνταγή.
Εσύ πότε προλαβαίνεις; Τι προσπαθείς να κάνεις για να εμπνέεσαι;
Κάθε εβδομάδα θα δω τουλάχιστον μια παλια ταινία. Από τα 40s, τα 50s κτλ.
Θα δω σίγουρα ένα ντοκυμαντέρ (μου αρέσουν πολύ τα ιστορικά).
Διαβάζω κάθε βράδυ βιβλίο. Είναι παλιά συνήθεια που την έχω ανασύρει τα τελευταία χρόνια.
θα πάω σε μια έκθεση/ θέατρο ότι περισσότερο μπορώ. Τηλεόραση πλέον δεν έχουμε, καταργήσαμε την συνδρομητική που είχαμε. Βλέπουμε μόνο netflix.
Σε παρακαλώ μην με ρωτήσεις για την τηλεόραση στην Ελλάδα.
Δεν έχουμε τηλεόραση στην Ελλάδα. Τόσο απλά. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, αυτό που διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια του κόσμου, είναι το λιγότερο χυδαίο.
Τι σου έμαθαν όλα αυτά τα χρόνια δουλειάς; Τι θα συμβούλευες έναν νέο που ξεκινάει τώρα; Για ποια πράγματα νομίζεις πως ξεχώρισες;
Θεωρώ πως πέρα από τους τίτλους, τη ματαιοδοξία και τις οικονομικές απολαβές, το πιο σημαντικό είναι τί λένε οι συνάδελφοί σου για σένα, όταν δεν είσαι παρών.
Να τους έχεις τιμήσει, να τους έχεις βοηθήσει, να μην τους έχεις προδώσει. Να τους έχεις στηρίξει όταν δεν είναι παρόντες.
Η εντιμότητα του χαρακτήρα σου. Να ξέρεις να μοιράζεις την τράπουλα. Να παίζεις ομαδική μπάλα.
Να λες «μπράβο». Να μην τσιγκουνεύεσαι τον καλό λόγο.
Και πάνω απ’ όλα να φέρεσαι στα νέα παιδιά όπως θα ήθελες να σου φερθούν εσένα.
Νομίζω πως αυτά τα τίμησα όλα.
Πρέπει επίσης να θέλουν να δουλέψουν πολύ. Έξω. Όχι μόνο στη βολή του υπολογιστή.
Εγώ έχω βγει έξω για ρεπορτάζ, ρεπεράζ, γύρισμα… Σε όλες τις ώρες, υπό όλες τις καιρικές συνθήκες. Έχω συνδιαλλαγεί με όλων των ειδών τους ανθρώπους.
Έχω δουλέψει κάθε ώρα της ημέρας. Κάθε μέρα της εβδομάδας. Κάθε εποχή. Νύχτες, χαράματα, σαββατοκύριακα, μεσάνυχτα σε μονταζιέρες, σε στούντιο ραδιοφώνου, στα πιο απίθανα μέρη για γύρισμα. Έχω λιώσει στα τηλέφωνα. Στις συναντήσεις.
Έχω κρατήσει από ρεφλεκτέρ, μέχρι μπαταρίες για να κάνω και την πιο λαμπερή δουλειά της παρουσίασης. Έχω περάσει από κάθε πόστο.
Την πονάω την δουλειά. Δεν είμαι φυγόπονη. Θα παλέψω μέχρι τέλους για το καλύτερο αποτέλεσμα.
Αυτή η δουλειά δεν έχει ωράριο. Θέλει πάθος, ουσία αλλά για μένα και αισθητική.
Αν εγώ έχω επενδύσει σε κάτι πολύ, πέρα από την ουσιά είναι στην αισθητική. Είμαι πολύ απαιτητική, πολύ λεπτολόγος, πολύ δύσκολη σε αυτό. Θέλω οι άνθρωποι της δουλειάς να βλέπουν κάτι και να ξέρουν πως αυτό είναι της Ευτυχίας. Αυτή είναι η μικρή μου κατάκτηση.
Και τέλος στα σημαντικά πράγματα θα έλεγα πως είναι και τα όχι. Οι επιλογές που θα κάνεις. Τι είδους δημοσιογραφία θα επιλέξεις να εξασκήσεις. Εγώ ήξερα πως δεν ήθελα τις σχολιαστικές εκπομπές, το λεγόμενο “lifestyle”, είπα επανειλλημένα όχι σε αυτά και ήμουνα έτοιμη να πληρώσω το τίμημα.
Έμεινα πιστή μέσα στα χρόνια στις αρχές και στα πιστεύω μου.
Δεν πιστεύω στα αυτιστικά media: το να ασχολείται η μία εκπομπή με την άλλη, σε μία φούσκα ενός ανύπαρκτου star system. Φανταζόμουνα μία άλλη τηλεόραση, ένα άλλο ραδιόφωνο, έναν άλλο έντυπο τύπο.
Αν ίσως έχω κατακτήσει κάτι, είναι πως όλα όσα έχω υπογράψει έχουν κάτι κοινό: πραγματώθηκαν με έντιμη δουλειά και υψηλή αισθητική.
Γι’ αυτό δεν υπάρχει τίποτα για το οποίο να ντρέπομαι. Αυτή είναι η προίκα μου.
Τι φαντάζεσαι για το μέλλον;
Ωραίες συμπράξεις. Δεν με φαντάζομαι πάντως υπάλληλο.
(Συνεχίζεται στην επόμενη σελίδα)
