Απο την

Μία κοινωνία από συμπλέγματα ή μία συμπλεγματική κοινωνία;

Πόσα θέλω μπορούν να χωράνε τα πρέπει μας; Και πόσα πρέπει τα θέλω μας;

Όσο μεγαλώνεις πρέπει όλα να έχουν το σωστό μέγεθος, τη σωστή χρήση, την απαραίτητη οργάνωση. 

Είμαστε ο τρόπος που μεγαλώσαμε. Ή όλα αυτά που σιχαθήκαμε όταν μεγαλώναμε και θέλουμε να τα αποβάλλουμε. 

Η κοινωνία υποφέρει όχι από κακία. Γιατί η λέξη κακία είναι ακέραιος αριθμός. Έχει εξ ορισμού τη δική της ακεραιότητα, είναι εύκολα διακριτή και μπορείς να την αντιμετωπίσεις. 

Η κοινωνία υποφέρει από συμπλέγματα, κόμπλεξ και απωθημένα, στερεότυπα, ρατσιστικές προκαταλήψεις. 

Άνθρωποι που λένε αρχικά ψέματα στον εαυτό τους, στις σχέσεις τους, και μετά σε όλο τον κόσμο. 

Μία κοινωνία που εθίστηκε στο ψέμα.

Αν χτίσεις ψέμα πάνω στο ψέμα, δεν δημιουργείς ένα μεγάλο ψέμα, αλλά ένα ψέμα που το βάφτισες αλήθεια. Και μετά αρχίζεις και το πιστευεις σιγά σιγά. Το στολίζεις, του βάζεις μακιγιάζ αλλά τα βράδια που τα φτιασίδια φεύγουν, όλα φαίνονται.

Το σύμπλεγμα και τη ζήλεια τα καταλαβαίνεις από τα βλέμματα. Το βλέμμα κάποιου όταν δεν ξέρει ότι τον κοιτάνε. Αυτό να παρατηρείς.

Δουλεύοντας χρόνια στην κινούμενη εικόνα, δοκίμασε για πείραμα κάτι. Παρατήρησε ειδικά σε κάτι βίντεο από βαφτίσια, γάμους, γενέθλια, παρατήρησε τους ανθρώπους, κάνε ένα νοητό ζουμ στον καθένα, φαίνεται από μακριά ποιος νιώθει τι, ποιος είναι ο καθένας. Ποιος πλημμυρίζει από αγάπη.

Τα συμπλέγματα πάντα έχουν περιτύλιγμα ηθικολογίας. Πάντα.

Άνθρωποι που κουνάνε δάχτυλα, που προσφέρουν δωρεάν συμβουλές σε συσκευασία των τριών επί παντός επιστητού, ξερόλες που έχουν άποψη διαβάζοντας 3 status στο Facebook, 2 tweets και ολίγον από μεσημεριανά. 

Άνθρωποι που επέλεξαν μία ζωή και ονειρεύονται μια άλλη. 

Έχουν παιδιά ονειρεύονται ελευθερία. Έχουν ελευθερία, κάνουν τάματα για να αποκτήσουν πολλούς απογόνους. Έχουν μια συμπαθητική δουλίτσα που πληρώνει το ενοίκιο, θέλουν καριέρα. Κάνουν καριέρα ασχολούνται με αυτούς που δουλεύουν 7-2. 

Μανάδες που ζηλεύουνε άλλες μανάδες με καλύτερα σώματα, μανάδες που συγκρίνουν παιδιά, ύψη, ζυγαριές, χρώματα μαλλιών, καταγωγές, κοινωνικές τάξεις, βαθμούς, ικανότητες. Ποιο μίλησε πρώτο, ποιο έκανε την πρώτη ορθοπεταλιά. Παιδιά που μεγάλωσαν με το ποιος έγραψε 19, ποιος είχε σχέση στο λύκειο, ποια είναι εξώλης και προώλης, 

Ζευγάρια που δεν έχουν τι να πουν, και που ασχολούνται με τον αόρατο πάντα “άλλο” 

Συνάδελφοι ανάδελφοι που είναι εκεί όχι για να καλύψουν όχι για να βοηθήσουν όχι για να παίξουν το ομαδικό παιχνίδι (που είναι και το μόνο που σε πάει στην κορυφή), αλλά αντιθέτως νομίζουν ότι πρωταγωνιστούν στην Giant…

Άνθρωποι που αθετούν συμφωνίες και υποσχέσεις και χρησιμοποιούν συναισθηματικούς ακκισμούς.

Άνθρωποι αναξιόπιστοι, άνθρωποι που θέλουν να είναι ταυτόχρονα και με τον αστυφύλακα και με τον χωροφύλακα.

Ένα από το μεγαλύτερα θέματα της Δυτικής κοινωνικής, έχει ομόηχη την πρώτη συλλαβή και ξεκινάει από τη λέξη “δύο” 

Διχασμός, διπολικότητα, διπροσωπία. 

Αυτά συνήθως πάνε πακέτο. Ο άνθρωπος που επιδιώκει πχ. τον πολιτικό/ κοινωνικό διχασμό είναι συνήθως και διπολικός και διπρόσωπος. 

Η τέχνη της “μη ζήλειας”. 

Είναι της κούνιας αλλά είναι και του σπιτιού. 

Η μαμά Γενοβέφα ποτέ δεν ασχολήθηκε με τα ξένα σπίτια, πότε δεν συνέκρινε ούτε για το καλό ούτε για το κακό. Ποτέ. Και δεν το επέτρεπε.

Πήγαινες να πεις κάτι, και η γλώσσα της σε έσχιζε σαν λεκτικό χαστούκι.

«Να κοιτάει ο καθένας την καμπούρα του».

Δεν ζήλεψα ποτέ. Ή σχεδόν ποτέ. 

Αξίζει να μοιραστώ αυτή την ιστορία. Όλοι οι φίλοι μου έκαναν τσιχλόφουσκες. Επιδίδονταν σε διαγωνισμούς και έκαναν μεγάλες λαχταριστές, με την λατρεμένη big bubble!

Εγώ δεν τα κατάφερα ποτέ. Και δεν μπορώ μέχρι σήμερα. 

Μου στοίχιζε τόσο πολυ.

Και εκεί έβλεπες τα διαφορετικά σπίτια… Υπήρχαν τα παιδιά που μου έλεγαν: «Μπορείς Ευτυχία! Βάλε τη γλώσσα σου έτσι, κάνε αυτό κάνε το άλλο..» και υπήρχαν και τα άλλα παιδάκια: «Καλά τι κορίτσι, τι νιάνιαρο είσαι εσύ που δεν μπορείς να κάνεις φούσκες» και μου σέρβιραν επιδεικτικά μπροστά μου τις πιο τέλειες, αφράτες τσιχλόφουσκες…

Μία μέρα με πήραν τα δάκρυα. Και θυμάμαι τόσο καλά εκείνη τη μέρα που η μαμά μου, μου είπε με αυτόν τον τελεσίδικο, απνευστί λόγο της, που όταν δεν ήθελε να αφήσει ερωτηματικά γέμιζε όλες τις λέξεις με την ίδια ακριβώς ποσότητα οξυγόνου. 

“Δεν θα την χρειαστείς την τσιχλόφουσκα. Κανένας άνθρωπος δεν χρειάζεται να κάνει τσιχλόφουσκες, αλλά και να ήταν σημαντικό θα πρέπει  μάθεις μια και καλή πως πολλά πράγματα δεν θα μπορείς να τα κάνεις σε αυτή τη ζωή. Σε κάποια θα είσαι πολύ καλύτερη σε κάποια άλλα όχι, αλλά μην διανοηθείς ποτέ να πας σε άλλο παιδάκι και να κομπάζεις για αυτό που κάνεις καλύτερα,. Αλλά από την άλλη μην τολμήσεις ποτέ να επιτρέψεις σε κανέναν να σε κάνει να νιώθεις υποτιμητικά.”

Και έτσι έλυσε το θέμα της τσιχλόφουσκας με συνοπτικές διαδικασίες. Και εκεί σκούπισα τα δάκρυα μου. Έπεσα στην αγκαλιά της και κατάλαβα.

Η κοινωνία για να μην βγάλει μαχαίρια, μας κάνει να λέμε χαριτωμένα “ζηλεύει λιγάκι αλλά με καλό τρόπο.”

Δεν υπάρχει ουσιαστικά καλώς εννοούμενη ζήλεια. Αυτό είναι μία τρόπον τινά προσπάθεια της κοινωνίας να συγκαλύψει τα μαχαίρια που ίπτανται.

Το αντίθετο της μη ζήλιας είναι το καμαρώνω. 

Είναι σημαντικό το να καμαρώνεις τους άλλους. Και αυτούς που αγαπάς αλλά και αυτούς που δεν ξέρεις. Είναι λυτρωτικό να ξέρεις το ποιος είσαι. Το δυνατά σου και τα αδύνατα σου σημεία. Να έχεις σχέση αλήθειας με τον καθρέπτη.

Μία γυναίκα έχει καλύτερο σώμα από εσένα; Έχει καλύτερα γονίδια; Έχει ωραιότερο στυλ;

Δεν έχει σημασία αν έχει λεφτά και έχει όλους τους personal trainers του κόσμου, αν έχει ή δεν έχει κάνει παιδιά. Μάθε να καμαρώνεις το καλύτερο. Σε πάει μπροστά.

Μία άλλη πάει ταξίδια και βγαίνει κάθε μέρα; Δεν έχει σημασία αν έχει μητέρα, πεθερά και ένα λόχο από baby sitters. Αυτή σπίτι της, εσύ στο δικό σου.

Μία άλλη κατάφερε να αποκομίσει έναν καλύτερο μισθό από εσένα. Μην ασχολείσαι με εκείνη την άλλη που νομίζεις ότι έχει λιγότερα προσόντα, αλλά κάτι σκοτεινό κρύβεται. Μην δημιουργείς φανταστικούς εχθρούς, και μην τροφοδοτείς την ψυχή σου με θεωρίες συνωμοσίας.

Βασικές παραδοχές ζωής:

Κάποιοι γεννήθηκαν σε πιο ευνοημένες οικογένειες από τις δικές μας. 

Σε κάποιους δόθηκαν περισσότερα εφόδια. 

Κάποιοι είχαν καλύτερους γονείς.

Πάντα υπάρχει κάποιος πιο όμορφος, πιο έξυπνος, πιο επιτυχημένος, πιο ευκατάστατος, πιο τυχερός από εμάς. 

Πάντα. Μην ξεσκίζεις τις σάρκες σου. 

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς. Μπορείς να φτάσεις όπου θες εξαρτάται από το πόσο πολύ το θες.

Μην ασχολείσαι.

Αλλά όταν ακούς το κακό, όταν παρελαύνει η αδικία μπροστά σου, όταν βλέπεις τα double standards/ τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά αλλά και την υποκρισία στο δρόμο σου, μην την αφήσεις να πέσει χωρίς αντίσταση κάτω. Γιατί αυτή χτίζει στην προηγούμενη αηδία που είχε πέσει ανενόχλητη κάτω, τσιμεντώνεται και εν μία νυκτί ξεπροβάλλει μία τερατώδης πολυκατοικία, από αυτές που κρύβουν τον γαλανό ουρανό.

Εγώ όσο περνάνε τα χρόνια, μιλάω περισσότερο. Αποτινάσσοντας το σύνδρομο του καλού παιδιού. Όταν κάτι με πνίγει του βάζω φωνήεντα και σύμφωνα και το προφέρω. Απλά, σταθερά, λυτρωτικά.

Να μιλήσεις. Για να υπερασπιστείς όχι μόνο εσένα. Αλλά κυρίως αυτόν τον «άλλο», τον επί ξύλου κρεμάμενο.

Να μιλήσεις. Γιατί μπορεί να μου πήρε πολλά χρόνια αλλά κατάλαβα πως το να μην μιλήσεις σημαίνει ότι συμφωνείς.

Να μιλήσεις. Γιατί αλλιώς έχεις γίνει ένα με το τέρας και εσύ.

«Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή, πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοηθά να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά. Η μορφή του τέρατος είναι αποκρουστική. Όταν όμως το πρόσωπο του τέρατος πάψει να μας τρομάζει, τότε πρέπει να φοβόμαστε… γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε αρχίσει να του μοιάζουμε.» Μάνος Χατζηδάκις 

Με αγάπη,

Ε

Related Posts