Απο την

Μεγάλη Παρασκευή – Θα νικήσουμε.

Έχω μία τεράστια συγκίνηση γράφοντας αυτές τις γραμμές. Σηκώθηκα χάραμα, χωρίς λόγο, 6.05 πμ. της Μεγάλης Παρασκευής. Έφτιαξα ένα χαμομήλι και η ψυχή μου βούτηξε στα πλήκτρα και δάκρυα θόλωσαν τα μάτια μου. 

Η πίστη δεν μετριέται. Η πίστη δεν συγκρίνεται.

Η πίστη με πινέλο τα σύμβολα, ζωγραφίζει.

Ίσως είναι η έλξη από ότι φέρει ένα μαγικό φορτίο, από ότι συντελεί στην απέκδυση του καθημερινού μας εαυτού.

Η περίσταση. Η γιορτή. Το έξω από τη Νόρμα.

Και το Ελληνικό Πάσχα είναι ένα συμπαγές συνονθύλευμα που φέρει ένα ειδικό βάρος, το μεγαλύτερο για τον Ελληνισμό. Έχει χρώμα (τα), μυρωδιά, γεύση, άφη, συμβολισμούς.

Οι Ακουλουθίες του Νυμφίου οι Παραβολές, ο χρόνος ο πραγματικός που συμπιέζεται σε μία Μεγάλη Εβδομάδα, σαν το θεατρικό χρόνο, συστήνοντας στην σκηνή της Εκκλησίας όλα τα συναισθήματα. Της αμαρτίας, της συγχώρεσης, της διαδρομής, της Σταύρωσης, του Πένθους και της Ανάστασης.

Η Μεγάλη Παρασκευή θα είναι για πάντα η πιο μελαγχολική μέρα του χρόνου. Η συννεφιά, τα νεκροταφεία, οι ψυχές, ο πόνος.

Και ανακαλώ. Ξύνω τον ασβέστη του χρόνου για να φτάσω πιο βαθιά στη μνήμη, στη συλλογική μνήμη. Και ποτάμι τα δάκρυα φεύγουν. Μην την υποτιμάς την συλλογική μνήμη, είναι ρίζα, ρίζα βαθιά που όταν δεν μπορείς να την αναπαράγεις όπως φέτος, έχει την αίσθηση του ξεριζωμού.

Και κάπως έτσι ήταν.

Κανείς δεν ασχολιόταν την Μεγάλη Παρασκευή με τα παιδιά.

Κανείς. Ήταν δικιά μας η μέρα. Το πρωί φτιάχναμε σκόνη κακάο και τσάι με μέλι. Είχε πάντα συννεφιά ακόμα και αν η μέρα ήταν ηλιόλουστη πάντα θα έσκιαζαν την μέρα σύννεφα, σύννεφα μαύρα και γκρι.

Οι γυναίκες στο χωριό είχαν ξενυχτήσει στην Εκκλησία, εμείς το πρωί μαζεύαμε τα ωραιότερα λουλούδια από κάθε κήπο, περνάγαμε τα άνθη στην κλωστή με τη βελόνα και φτιάχναμε τον δικό μας Επιτάφιο.

Και το μοιρολόι ακουγόταν παντού.

Σήμερον μαύρος ουρανός, σήμερον μαύρη μέρα

σήμερον όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπούνται..

Αυτά τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά της Παναγίας που θάβει το παιδί της, ο πόνος πάνω στον Σταυρό για τον Χριστό, το Θείο που γίνεται φθαρτό σαν εμάς, είναι που κάνει την Ορθοδοξία τόσο απτή, ανθρώπινη. Οικεία. Αυτό είναι το Μεγαλείο.

https://www.youtube.com/watch?v=YxHTvaMHRjc

Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο που λυγίζω…

Κι η Παναγιά πλησίασε γλυκά τον αγκαλιάζει.

– Δεν μου μιλάς, παιδάκι μου, δεν μου μιλάς παιδί μου;

– Τι να σου πω, μανούλα μου, τι να σου ομολογήσω;

Ήτανε θέλημα Θεού, βούληση του Πατέρα…

——————————————————————————————

Η γιαγιά η Άρτεμις έφτιαχνε μακαρόνια αλάδωτα με κόκκινη φρέσκια σάλτσα. Όσες φορές και αν έχω προσπαθήσει να φτιάξω κάτι αλάδωτο μέσα στο χρόνο, πώς να φαγωθεί; Κολλάει στο λαιμό, άνοστο και μίζερο.

Δεν ξέρω αν είναι η μέρα, αν είναι η δύναμη της στιγμής, αλλά κάτι πιο νόστιμο από αυτή την αυτοσχέδια μακαρονάδα με την φρέσκια τομάτα και το βασιλικό και τις πατάτες βραστές την Μεγάλη Παρασκευή, δεν θα υπάρξει.

Στο σαλόνι σε περίμεναν κάτι λαμπερές πιατέλες με γλυκά, κουλούρια, τα σοκολατένια αυγά.

Δεν άγγιζε κανείς, μικρή νόμιζα ότι τα έχουν μετρημένα και δεν τολμούσα να αρπάξω κάτι.

Πηγαινοερχόμασταν στην Εκκλησία όλη μέρα και το βράδυ, Θεέ μου αυτό το βράδυ δεν θα υπάρξει κάτι πιο σπουδαίο κάτι πιο ασύλληπτα συγκινησιακό από τον Επιτάφιο.

Η νύχτα σκέπαζε τα πάντα, κρατούσαμε τα κεριά μας σαν μάρτυρες, και το χωριό αποκτούσε καινούρια όψη υπό το φως των λαμπάδων. Φάνταζε σαν να έστεκε μετέωρο και άχρονο στην πλαγιά.

Και σκέφτομαι τώρα μια τρυφερή κουβέντα ενός φίλου μου ξένου:

«Δεν έχω δει πιο μαγική εικόνα σε καμία άλλη χώρα του κόσμου με αυτή την μαζικότητα και με αυτή τη συλλογικότητα που να υπογραμμίζει αυτή την Πίστη στο Τέλος του Θανάτου. Λαός που μπορεί να βγαίνει στο σύνολό του μέσα στη νύχτα και να περπατάει πίσω από μια πομπή Επιταφίου, δεν νικιέται. Είναι ανίκητος..”

Συνάντηση Επιταφίων, Θεσσαλονίκη, 14.4.2017

Θα νικήσουμε.

Σιγομουρμουρίζω.

Ω Γλυκύ μου Εάρ, γλυκύτατον μου Τέκνον.

Μόνο ο Θεός θα μπορούσε να γράψει κάτι τέτοιο και το έγραψε.

Φέτος μου λες είναι αλλιώς. Είναι.

Θα συντονιστούμε το απόγευμα με το Φανάρι, θα κάνουμε Επιτάφιο μέσα στο σπίτι, ο καθένας μόνος του. Και σου λείπουν όλοι. Και μου λείπουν όλοι. Και σου λείπουν όλα. Και μου λείπουν όλα. 

Αλλά θα είναι σαν να είμαστε όλοι μαζί.

Και αν εμείς περνάμε τον δικό μας Γολγοθά, και τη δική μας Στάυρωση, η Ανάσταση θα έρθει.

Θανάτω Θάνατον πατήσας.

Θα νικήσουμε Ελλάδα. Δεν θα λυγίσουμε τώρα. 

Πολλοί μόνοι, κάνουν ένα ακλόνητο μαζί.

Με άπειρη αγάπη,

Καλή Ανάσταση. Μία μόνη ευχή, να είμαστε όλοι εδώ στο τελικό μέτρημα.

Ε

Related Posts