Απο την

Η δική μας Γιορτή της Γυναίκας

Σήμερα είναι η γιορτή της γυναίκας.

Η γιορτή που είναι κυρίως μέρα κινητοποίησης μνήμης αλλά κυρίως μέρας εγρήγορσης. Μία μέρα που θεσμοθετήθηκε μόλις το 1977 από τον ΟΗΕ. Η συγκεκριμένη μέρα επελέγη σε ανάμνηση των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη και στη μνήμη των τεράστιων αγώνων που ακολούθησαν.

Μια γιορτή που έγινε γιορτή πάνω στον πόνο, πάνω στο αίμα πάνω στους αγώνες γυναικών από τις αρχές του 20ου αι. που διεκδίκησαν με κάθε τρόπο το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα στο εκλέγειν και στο εκλέγεσθαι. Και οι μάχες συνεχίστηκαν μέσα στα χρόνια. Για το δικαίωμα των γυναικών στο να διαχειρίζονται μόνες τους τις ζωές τους. Για το δικαίωμα στο να επιλέγουν μόνες τον σύντροφο τους. Για το δικαίωμα στις ίσες ευκαίρες. Για το δικαίωμα στο να μην υποπληρώνονται για την ίδια θέση έναντι των αντρών. Για το δικαίωμα στην ίδια τη ζωή.

Και σήμερα είναι η 8η Μαρτίου και έχουμε να ακούσουμε μία σωρεία από εφετζίδικα τσιτάτα.

Για το ασθενές φύλο που έγινε ισχυρό, για τις γυναίκες που είναι το «άλας της ζωής», για το «πυρ, γυνή και θάλασσα».

Ατέρμονες συζητήσεις τύπου “Εμείς γεννάμε, θηλάζουμε και εσείς απλά πάτε ένα στρατό»… και πολλές άλλες μετέωρες ατάκες.

Ευφυολογήματα, ελκυστικές σοφιστείες θα έχουν την τιμητική τους, ενώ ορδές γυναικών θα βγαίνουν για να γιορτάσουν την γιορτή της γυναίκας.

Ας ξεκινήσουμε με το τι ΔΕΝ είναι αυτή η γιορτή.

Η κάθε γυναίκα μπορεί να κάνει ότι θέλει με το κορμί, με το μυαλό και την ψυχή της.

Και γιορτάζουμε όλες τις γυναίκες.

Αλλά σήμερα δεν είναι η μέρα να κάνουμε ειδική μνεία στις γυναίκες που εκπορνεύτηκαν εγκεφαλικά και ψυχικά. 

Οι γυναίκες που μας εμπνέουν δεν είναι αυτές που το παίζουν “κυρίες” ενώ την ίδια στιγμή θα έκαναν και θα έδιναν τα πάντα για να ανέβουν πιο γρήγορα τα σκαλιά που οδηγούν στην ταράτσα της μεγάλης ζωής.

Δεν είναι αυτές οι γυναικούλες που κουνάνε το δάχτυλο στη γυναίκα δίπλα τους που ζει τη ζωή που θέλει.

Οι γυναίκες που ανοίγουν το δρόμο, δεν είναι αυτές οι γυναίκες που κακοποιούν τις άλλες γυναίκες. Δεν είναι αυτές που ζηλεύουν τις άλλες γυναίκες, που προσπαθούν να μείωσουν όποιες δεν μπορούν να φτάσουν, που παίζουν μπάλα μόνο στο παρασκήνιο, που κουτσομπολεύουν τις ζωές των άλλων για να δώσουν νόημα στις ανιαρές καθημερινότητες τους.

Αυτές που μας δίνουν καθημερινή έμπνευση, δεν είναι σίγουρα αυτές που καταπιέζουν τους άνδρες. Από το τί ώρα θα γυρίσουν με τους φίλους τους μέχρι στο γιατί να πάνε ένα ταξίδι με την ανδροπαρέα, που τόσο ζηλεύουν. Δεν είναι οι γυναίκες που ευνουχίζουν τους άνδρες και τους απομυζούν και τους αποσυνθέτουν αργά και σταθερά. Είναι μάλλον δεδομένο πως σε λίγα χρόνια θα γιορτάζουν οι άνδρες την αποτίναξη από τον ζυγό ημίτρελων σατανικών γυναικών. 

Η γυναίκα του 2019 δεν είναι η γυναίκα που βρήκε στους άνδρες τον εχθρό που έψαχνε, μετρώντας τις πάνες που άλλαξε ο καθένας.

Δεν είναι η γυναίκα που διαλύει τον άνδρα με τις εμμονές και τις κτητικότητές της, νομίζοντας ότι ο κόσμος είναι κτήμα της.

Δεν είναι η γυναίκα που θέλει να εξολοθρεύσει το άλλο φύλο.

Δεν είναι η σατανική γυναίκα.

Οι γυναίκες που μας δίνουν δύναμη να συνεχίζουμε, δεν είναι οι γυναίκες που πάτησαν μόνες τους το κουμπί του ασανσέρ που τις οδηγούσε στο δωμάτιο «του παραγωγού» για να σκεφτούν μετά πως ανήκουν και αυτές στο #metoo.

Δεν είναι εκείνες που καπηλεύτηκαν τον πόνο των κακοποιημένων γυναικών για να περιχυθούν με λίγο περιστασιακό φως.

Δεν είναι εκείνες που όταν τις βολεύει ανήκουν στο αδύναμο φύλο και όταν τις εξυπηρετεί μεταπηδούν στο ισχυρό.

Καλό είναι οι γυναίκες μεταξύ μας, οι γυναίκες στους άνδρες και οι γυναίκες στον εαυτό μας να πούμε την αλήθεια.

Δεν υπάρχουν μόνο οι γυναίκες Καρντάσιαν. Και δεν είναι μόνο η εκπόρνευση, η τσόντα, η κακοποίηση του σώματος με τις πλαστικές αλλά είναι κυρίως αυτή η απαξίωση του πνεύματος. Είναι που επιχειρείται αυτή η “ηλιθιοποίηση” της σύγχρονης γυναίκας, που ακκίζεται, που φοράει ψεύτικα, με σχεδιάκια και στρας μακριά νυχάκια σε σημείο να μην μπορεί να πατήσει το πληκτρολογιο, που “σημαδεύεται” με άπειρες πλαστικές (και δεν αναφέρομαι στην γυναίκα που επιθυμεί για την ίδια να διορθώσει κάτι), που τρομπάρει χείλη, στήθη, που σημαδεύει το κορμί της, που φοράει ταυτόχρονα ψεύτικες βλεφαρίδες, ψεύτικα μαλλιά, ψεύτικα στήθη, ψεύτικα νύχια, ψεύτικα δόντια ενώ προσπαθεί να ισορροπήσει στη γύμνια και στους λεοπάρ στρασάτους κοθόρνους…

Την παραμορφωμένη γυναίκα που κλέβει λίγο από τη ζωή που δεν έχει, μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Μέσα από ένα υπερεγώ όταν δεν υπάρχει κανένα ουσιώδες “εγώ”.

Το προφίλ της σύγχρονης γυναίκας δεν είναι αυτό που πλασάρει η τηλεόραση από εκπομπές (και όμως!) που παρουσιάζουν άλλες γυναίκες (!)  (με ενδιαφέρουσες εξαιρέσεις πάντα). Καθώς δεν είναι αυτή η γυναίκα του 2019. Δεν ταυτίζεται με τη γυναίκα του σήμερα.

Δεν αποτελεί αυτή η γυναίκα, την γυναίκα που ανοίγει τον δρόμο.

Ούτε από την άλλη δεν γιορτάζουμε σήμερα μόνο την Μαρί Κιουρί, τη Μητέρα Τεράζα, την Σιμόν ντε Μπουβουάρ, την Μπουμπουλίνα και τόσες άλλες που ήταν πρωτοπόρες.

Σήμερα γιορτάζουν όλες οι γυναίκες που μπορεί να μην είναι η Ζαν ντ’ Αρκ αλλά δίνουν τις δικές τους μικρές μάχες. Είναι για αυτές που μαθαίνουν στα παιδιά του αύριο να αγαπούν τη γυναίκα αλλά να αγαπούν και τον άντρα.

Είναι για τις γυναίκες που ξέφυγαν από τη μοίρα τους. Που προσπαθούν, που εξελίσσονται, που γίνονται καλύτερες. 

Που ορθώνουν το ανάστημά τους.

Που ζούνε με αγάπη. Και έχουν να δώσουν μόνο από αυτήν.

Αυτή η γιορτή είναι για τις γυναίκες που μαθαίνουν -μέσα από το παράδειγμά τους- στα παιδιά που έρχονται πως οι άντρες δεν είναι ούτε το ισχυρό, ούτε το ασθενές φύλο. Αντίστοιχα και οι γυναίκες.

Πως οι άνδρες δεν είναι είναι εχθροί ούτε καταπιεστές. Οι άνδρες είναι άνθρωποι.

Όπως και εμείς.

Είναι για τις γυναίκες που δίνουν τη μάχη για να τελειώνουμε μια και καλή με εύπεπτα στερεότυπα. Που διδάσκουν στις γενιές που έρχονται πως η γυναικεία φύση είναι ατέρμονη και αξεπέραστη.

Και πως δίπλα στα στερεότυπα της ξανθιάς Barbie, σάρωσε τις συνειδήσεις η κοκκινομάλλα Ariel, η πριγκίπισσα Jasmine, η Merida, η Ραπουνζέλ, η κινέζα Fa Mulan αλλά και η πρώτη έγχρωμη ηρωίδα της Disney η Tiana, η Ρομά Esmeralda, η καστανή Belle, η μελαχρινή ινδιάνα Ποκαχόντας και η Πολυνήσια Moana….. Με τη λίστα να μην τελειώνει.

Έχει έρθει η στιγμή να σταματήσουν τα περιοδικά και τα sites να αναλώνονται σε ανεκδιήγητα άρθρα για το πως οι άνδρες ερωτεύονται τις ξανθιές και παντρεύονται τις μελαχρινές. Ας πούμε μόνο, αυτό που έχει σημασία, πως οι άνδρες ερωτεύονται τη γυναίκα εκείνη για την οποία χτυπάει η καρδιά τους.

Ας συνειδητοποιήσουμε εν έτει 2019, πως μελαχρινή ή ξανθιά, skinny ή καμπυλωτή, ψηλή ή κοντή, η φύση και μαζί της και εμείς πανηγυρίζουμε αυτήν την αλάνθαστη πολυφωνία και πολυχρωμία. Και αυτήν γιορτάζουμε..

Και ναι! Οι γυναίκες μπορούν να γεννήσουν αλλά μπορούν και να μην το κάνουν αν δεν επιθυμούν.

Μπορούν και να δουλέψουν, μπορούν και να διοικήσουν, μπορούν και να πρωταγωνιστήσουν, μπορούν να κάνουν ισότιμα ότι και οι άντρες.

Είμαστε ίσοι αλλά όχι όμοιοι.

Η φύση έχει προικίσει τα δύο φύλα με διαφορές για να υπογραμμίσει το πόσο το ένα φύλο είναι σε άμεση συνάρτηση με το άλλο.

Είμαστε μαζί και όχι απέναντι.

Και σήμερα γιορτάζει η γυναίκα.

Η γυναίκα που κοιτάει τον εαυτό της στον καθρέφτη και μπορεί να πει, πως με αξιοπρέπεια τα έπραξε όλα.

Χρόνια πολλά στις υπέροχες γυναίκες.

Με αγάπη

 Ε

Related Posts