Απο την

Αντώνης Ρέμος: Μία βραδιά στο Λονδίνο

Τον γνώρισα πριν πολλά χρόνια… Ούτε θυμάμαι πότε.

Πέρασαν σαν νεράκι…

Παιδί του Ιουνίου όπως και εγώ. Παιδί του Ήλιου και του Ερμή..

Τον έχω ακούσει πολλές φορές τον Αντώνη. Ούτε θυμάμαι πόσες.

Στην Αθήνα, στη Χαλκιδική, σε συναυλίες, στη Θεσσαλονίκη…

Με τον Πάριο, τη Μαρινέλλα, τον Χατζή, με τον Βαρδή και τόσους άλλους….

Μεγαλώνουμε μαζί. Αλλά είναι αειθαλής.

Είναι κομμάτι της οικογένειάς σου. Είναι Βορειοελλαδίτης. Δικός μας.  Από τους ωραίους τους Μακεδόνες που δεν έχει όμως σύνορα.

Είναι ο ίδιος με τότε. Μόνο λίγα χρόνια μεγαλύτερος. Είναι ίσως ο μόνος που δεν έχει παραμορφωθεί με τα χρόνια. Τα ίδια χείλη, τα ίδια δόντια … Τα ίδια εκφραστικά μάτια που γίνονται τόσο μα τόσο σχιστά όταν χαμογελάει… Ο ίδιος ζεστός τρόπος που χαιρετάει.

Και ναι ο Αντώνης, μπορεί να τραγουδήσει τα πάντα.  Από λαϊκά, ποντιακά, δημοτικά, νέο κύμα, ροκ, μπαλάντες, ποπ επιτυχίες, dance κομμάτια, με μία χαρακτηριστική ευκολία ενώ μπορεί να περνάει από τη μία μουσική πίστα στην άλλη χωρίς να διολισθαίνει.

Τον παραδέχονται οι “έντεχνοι”, οι κουλτουριάρηδες. Τον “ραίνουν” με εκατομμύρια λουλούδια οι μπουζουξήδες.

«Γη του πεύκου, του κυπαρισσιού, των παλληκαριών και της αγάπης.. Χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγο.»- Μ. Θεοδωράκης- Λ. Μαλένης
——————————————————————————————————————————————————————————————

Τραγουδάει Θεοδωράκη, Ξαρχάκο, Χιώτη, Πάνου, Τσιτσάνη, Κουγιουμτζή, Πλέσσα, Χατζή, όλους τους παλιούς αλλά και όλους τους σύγχρονους από Σπανουδάκη, Νικολόπουλο, Βαρδή, Θεοφάνους, μέχρι Παπαδόπουλο και Σαμπάνη..

Έχω την αίσθηση πως όλες οι συνεργασίες του και οι συναντήσεις του τον διαμόρφωσαν. Στα δικά μου μάτια τον καθόρισαν ο Βαρδής, η Μαρινέλλα και ο Θεοφάνους…

Ερμηνεύει κομμάτια των παλιών αλλά έχει και ένα δικό του τεράστιο ρεπερτόριο. Και είναι από τους λίγους που μπορεί να καυχιέται ότι μπορεί να γεμίσει ένα πρόγραμμα πολλών ωρών μόνο με δικά του τραγούδια…

Και τι διαφορετικό άραγε είχε αυτό το παιδί από τη Θεσσαλονίκη, (που γεννήθηκε στη Γερμανία) και που έμελλε ότι αγγίζει να γίνεται χρυσός και πλατίνα;

Δεν είναι μόνο η βελούδινη φωνή του. Αυτή η φωνή η οποία με τα χρόνια, έχει γίνει τόσο γνώριμη όσο και η φωνή του μπαμπά σου.

Δεν είναι μόνο το πόσο καλοκουρδισμένος είναι. Που τον ακούς live και είναι σαν να ακούς το cd του.

Δεν ειναι μόνο η τεράστια εξέλιξή του, που την παραδέχονται ακόμα και οι πιο ορκισμένοι εχθροί του.

Δεν είναι μόνο ο τρόπος που χτυπάει τα σύμφωνα, στα χιλιοτραγουδισμένα τραγούδια του…

Δεν είναι μόνο ο τρόπος που τονίζει το «ΘΑ» στο θα’πρεπε… και το “ΣΠΑ” στο Έσπασε η νύχτα…

«Έσπασε η νύχτα δυο κομμάτια… Έκλεισα σφιχτά τα δυο μου μάτια, είπα δεν μπορεί όταν τα ανοίξω αυτή η εικόνα θα χαθεί… Πίστευα σε είχα ξεπεράσει….» Α. Βαρδής- Ο. Βλαχοπούλου

Δεν είναι μόνο η επιμέλεια με την οποία ντύνει τις συλλαβές. Η φροντίδα με την οποία διαλέγει τους στίχους που θα ντύσουν τα τραγούδια του. 

Δεν είναι μόνο το σκηνικό του εκτόπισμα. Το ότι ορίζει και καθορίζει όλα όσα γίνονται στη σκηνή.

Είναι ότι καταλαβαίνει τί τραγουδάει. Έχει ακούσει  ελληνική μουσική. Την κατέχει. Την έχει αγαπήσει. Είναι ένα αλάνθαστο juke box.

Είναι ότι ακόμα και ένα τραγούδι που μπορεί να το έχει τραγουδήσει εκατοντάδες φορές δεν το ξεπετάει όπως συμβαίνει με άλλους….

Aποτελεί μια σπάνια περίπτωση τραγουδιστή που η δική του ερμηνεία μπορεί να αναμετρηθεί στα ίσια με την πρώτη εκτέλεση ιερών τεράτων.

Τα έχεις ζήσει όλα μαζί του. Έρωτες, πάθη, λάθη, χωρισμούς… Και θέλει να σε γιατρέψει. Νιώθει τον πόνο σου και θέλει να στον απαλύνει. 

Θέλει να σε ταξιδέψει. Να σε συγκινήσει… Να σε κάνει να σηκωθείς από το τραπέζι. Θέλει να τραγουδάς μαζί του… Και στο ζητάει… Αλλά κυρίως θέλει να σου δώσει ελπίδα. Να σε γεμίσει με τη φλόγα της πίστης πως όλα θα πάνε καλύτερα. Δεν είναι μόνο ο τραγουδιστής του έρωτα. Είναι κυρίως ο τραγουδιστής της ελπίδας.

Είναι ο Πάριος της γενιάς του. Και είναι ερωτικός όχι απλά για τα τραγούδια που διάλεξε να πει.

Αγαπάει τον έρωτα που έχασε, σε μία νύχτα, που έσπασε δύο κομμάτια…

Αποθεώνει την ξαφνική γνωριμία του σήμερα.. Έτσι ξαφνικά….

Στρογγυλεύει τις γωνίες των δυσκολιών για να μείνει λίγο στη γραμμή…

«Μείνε λίγο στη γραμμή, λίγο ακόμα να σε ζήσω..Χάρισέ μου μια στιγμή, τα χιλιόμετρα να σβήσω..» Γ. Θεοφάνους

Και καταθέτει ψήφο εμπιστοσύνης στην αγάπη του “για πάντα”. Μέχρι το τέλος του κόσμου.

Επιλέγει με μία ιδίατερη επιμέλεια τους μουσικούς του ενώ είναι φανερό πως τους διαλέγει έναν προς έναν.

Μου έκανε εντύπωση πως ήρθε για μια συναυλία στο Λονδίνο και ήρθε με όλη του την ορχήστρα. Χωρίς εκπτώσεις, χωρίς αυτή την χυδαία αίσθηση της αρπαχτής που όλοι έχουμε βιώσει από άλλους καλλιτέχνες.

Μαζί με τον Μηλιωτάκη το μαέστρο του και όλη την ορχήστρα, έφερε μαζί του ίσως το καλύτερο μπουζούκι της χώρας, τον Μανώλη Καραντίνη.

Δίνει χώρο στους μουσικούς του. Τους θεωρεί αναπόσπαστο κομμάτι της επιτυχίας. Δεν τους έχει για να τον πλαισιώνουν, μοιράζει την τράπουλα, ίσως γιατί δεν χρειάζεται να αποδείξει κάτι.

Προσέχει τον ήχο. Όταν κάτι πάει στραβά, τον βλέπεις, τεντώνει τις κεραίες του, κάνει νοήματα, έχει τον απόλυτο έλεγχο.

Για αυτό και δεν τραγουδάει οπουδήποτε. Οι χώροι που εμφανίζεται γίνονται μεμιάς οι χώροι του Αντώνη. Όπως ο «Απόλλωνας», το “Αρένα”, ο Διογένης, το “Studio”…

Προσέχει πάρα πολύ το πρόγραμμα. Πάρα πολύ.

Ακούει τον κόσμο, τον αφουγκράζεται. Ενώ έχει ένα πλάνο, το αλλάζει όταν νιώθει ότι ο κόσμος από κάτω ζητάει πιο πολύ μπουζούκι ή μπαλάντα ή ότι άλλο. Έχει ένα αλάνθαστο ένστικτο…

Τα νταντεύει τα τραγούδια. Τραγουδάει για όλους όσοι είναι παρόντες. Αλλά τραγουδάει και για τον εαυτό του.

Έχεις αυτή την αίσθηση ότι θέλει να τιμήσει τον κάθε ένα που έχει έρθει να τον ακούσει. Τον νοιάζουν οι “μπροστά» αλλά τον νοιάζουν κυρίως οι «πίσω». Μοιράζει το βλέμμα και την προσοχή του σε κάθε εκατοστό του χώρου.

Και όσο μεγαλώνει, και όσο η επιτυχία θεριεύει τόσο αυτός γειώνεται…

Χαμογελάνε τα μάτια του… 

Κάνει βλεμματική επαφή. Σε σκανάρει. Δεν κοιτάει στο υπερπέραν. Eίναι παρών.

Tον συναντώ μετά την συναυλία…

Τον ξέρει όλος ο κόσμος αλλά εκείνος χαμηλώνει το βλέμμα, όταν του λες πόσο ξεχωριστό ήταν αυτό που μόλις δημιούργησε εκείνος επί σκηνής.

Έχει μια γλυκιά υπερένταση και κόπωση αλλά έχει την ενέργεια μικρού παιδιού. Έχει μια αφοπλιστική κανονικότητα. Αν εκτιμώ κάτι περισσότερο από όλα είναι πως δεν έγινε σαν τους άλλους. Δεν αλλοτροιώθηκε.

Και όπου και αν τραγουδάει στην Αθήνα, στη Μύκονο, στο Λονδίνο, στον κόσμο όλο, βλέπεις πάντα στο καθαρό πρόσωπό του, εκείνον το νεαρό φέρελπιν, από τον Λαγκαδά… 

Όταν κατεβαίνει από την σκηνή είναι σαν να νιώθει άβολα με όλη αυτή την αποθέωση.

Μας διακόπτουν. Κάποιοι ζητάνε φωτογραφία. Δεν έχει τίποτα μπλαζέ. Φωτογραφίζεται υπομονετικά με όλους.

Θέλει να μάθει για σένα. Μιλάμε. Μοσχομυρίζει (πάντα). Και έχει μια θερμοκρασία αυτή των ωραίων ανθρώπων.

Έχουμε τόσα να πούμε. Όλοι φωνάζουν από παντού Αντώνη. Αλλά αυτός μου δείχνει φωτογραφίες της κόρης του…

-Είναι μια κούκλα… Μοιάζει στην κούκλα μαμά της, του λέω…

-Με πειράζει γλυκά.. Έχει πάρει τα φρύδια μου..

-Είναι πανέμορφη, του λέω και το εννοώ..

-Είναι καλό παιδί μου απαντάει. Είναι πολύ καλό παιδί…

Μόνο αυτό τον νοιάζει…

-Του λέω κράτησες το λόγο σου ότι θα κάνεις μία κοπελάρα.

-Μου λέει πάντα τον κρατάω…

Του λέω τα νέα μου. Πότε θα έρθω Ελλάδα. Για το ένα, για το άλλο. Για τις οικογένειές μας… Ψιθυρίζουμε μερικά ακόμα.

Τον κοιτάζω. Με τα χρόνια βλέπω στα μάτια του και όλα όσα έχει περάσει. Και δεν ήταν όλα εύκολα. Μερικά ήταν μάλλον και πολύ δύσκολα. Κάποια στιγμή παλιότερα στη Γλυφάδα τον είχα ρωτήσει πως αντιμετωπίζει την χυδαιότητα στα γραφόμενα ορισμένων.

Και νομίζω πως δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Είχε σκύψει και μου είχε ψιθυρίσει:

“Τα σκουπίδια είναι σκουπίδια. Δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν κάτι άλλο. Μην ασχολείσαι.. ”

Κλειστά τα στόματα….

Και πολλές φορές όταν κάτι άδικο γίνεται τον φέρνω αυτόματα στο μυαλό μου…

——————————————————————————————————————————-

…Και περπατώντας μετά για το σπίτι, ένιωθα σαν να περπατάω στους δρόμους της Αθήνας…

Έβαλα τα ακουστικά.

Άνοιξα το Spotify.

Ξαναέβαλα Αντώνη.  Ένα από τα αγαπημένα μου, που του είχε γράψει ο Βαρδής…

“Και σταμάτησε για λίγο η καρδιά μου….

Χίλια έγινα κομμάτια ξαφνικά..

Δε φαντάστηκα ποτέ πως θα το πάρω

τόσο πολύ προσωπικά…”

Ήταν κάτι μεταφυσικό. Σαν οι δρόμοι του Λονδίνου να είχαν την όψη της Σόλωνος, της Σκουφά, της Αμαλίας.

Άνοιξα το βήμα μου. Κούμπωσα σφιχτά το πανωφόρι μου. Και άκουγα τα λόγια του που αντηχούσαν μέσα στο μυαλό μου.

“Η Ελλάδα είναι παντού. Και είναι εδώ  και απόψε…”

Μέχρι το τέλος του κόσμου…

Με αγάπη

Ε

Ανακάλυψε τον κόσμο του We Are What We Do! 

Ακολούθησέ μας στο Instagram, στο Facebook και στο Twitter!

Related Posts