Απο την

2018; Δήλωσε «παρών»

Αυτές οι σκέψεις διαβάζονται καλύτερα, ταιριάζουν με αυτή τη μουσική συνοδεία… 

Ο πρώτος μήνας του χρόνου έφτασε στο τέλος του.

Ευχές, υποσχέσεις, προβλέψεις, προσδοκίες, όλα “έπεσαν” στο τραπέζι των γιορτών.

Έβαλες πιεστικές χρονικές προθεσμίες υλοποίησης ενώ πόνταρες στη ρουλέτα της νέας χρονιάς, όλες σου τις ελπίδες για αλλαγή.

Ο πρώτος μήνας πέρασε και εσύ πρέπει να κάνεις λογαριασμό.

Σοβαρά τώρα, πότε πέρασε;

Μήπως κάποιος δεν μέτρησε σωστά;

Και ο Φεβρουάριος δηλώνει παρών.

-Χειμερία νάρκη

(=κατάσταση μακράς ύπνωσης στην οποία και περιέρχονται πολλά ζώα κατά τη διάρκεια του χειμώνα)

Και όχι μόνο αυτά. Αλλά και εμείς.

Το νιώθεις. Νυστάζεις, κρυώνεις, βρίσκεις καταφύγιο μόνο στο σπίτι και στη θαλπωρή του δικού σου μικρόκοσμου. Τα κυριακάτικα ολοήμερα χουζούρια, σε καναπέδες και κρεβάτια με κουβέρτες, χουχούλιασμα, βιβλία, ταινίες και επιτραπέζια απευθείας φωτίζουν το πρόσωπό σου.

Μην αγχώνεσαι δεν είσαι μόνος. Όλοι κάπως έτσι είμαστε. Αν πέρα από το να πηγαίνεις στη δουλειά κάνεις κάτι που σε κάνει να νιώθεις ότι προσφέρεις, αν κάνεις κάτι για σένα περπάτημα/ άσκηση, αν βγαίνεις για ένα σινεμά/ θεάτρο, εκθέσεις και συναντάς τους δικούς σου ανθρώπους…

Τότε μην ανησυχείς καθόλου. Είσαι ακόμα ζωντανός.

Η αλήθεια είναι πως ποτέ μου δεν συμπάθησα αυτόν τον τελευταίο μήνα του χειμώνα. Πέρα από γενέθλια αγαπημένων προσώπων πάντα περίμενα απλά την άνοιξη και μετρούσα αντίστροφα για το καλοκαίρι.

Ενάς μικρός, κουτσουρεμένος μήνας ο Φεβρουάριος, ένας μήνας μεσοβέζικος και ερμαφρόδιτος. Αλλά προς το τέλος του, έρχεται το Καρναβάλι, έρχονται οι απονομές κινηματογραφικών βραβείων… Αρχίζει να μυρίζει άνοιξη…

Και νομίζω τώρα που έχω πια μεγαλώσει, ανακαλύπτω τις δικές του χάρες.

Ποτέ δεν τον υποδέχτηκα όπως του αξίζει. Αλλά ο Papis που αναζητάει χάδια, o Miles Davis που ακούγεται στο ηχείο, το δάχτυλό σου που κολλάει από μέλι που φαγώθηκε κατευθείαν από το δοχείο και που πέρασε από χέρι σε χέρι, η Belle du Jour του Μπουνιουέλ που με ταξίδεψε, το Crown που έχει στοιχειώσει τα βράδια μου, το 31328 του Βενέζη που με ξενύχτησε προχτές, τα Όσκαρ που έρχονται και που μαζευόμαστε για ολονύχτιες βραδιές για να προλάβουμε όλες τις ταινίες…

Τα ψητά μήλα με μέλι και κανέλα που έγιναν η νέα μου εμμονή.

Τα γέλια από τα “εσωτερικά” αστεία που μόνο οι ημέτεροι καταλαβαίνουν, το μοσχομυριστό τεράστιο φούτερ που χάνεσαι μέσα του, η αγκαλιά η μεγάλη, αυτή που τα καταλλάγιασε όλα, η ζεστή γνώριμη φωνή αυτών που αγαπάς, αρκούν για ένα χαμόγελο. Αρκούν για να χαθείς στο δικό σου μικρόκοσμο, στο δικό σου χειμωνιάτικο παράδεισο.

Εκμεταλλεύσου αυτό το διάστημα, έχει τη δική του χάρη.

Μάζεψε δυνάμεις.

Μπόλιασε την ψυχή σου, με αναγνώσματα, μουσικές, ερεθίσματα και ανθρώπους που θα σε κάνουν να ανθίσεις σε πολύ λίγο…

Θωρακίσου. Οι επιλογές σου, είναι η μόνη πανωπλία απέναντι σε έναν κόσμο με τον οποίο μπορεί να μην ευθυγραμμίζεσαι.

Οι επιλογές σου. Οι επαναλαμβανόμενες επιλογές σου. Μόνο αυτό είσαι. Μόνο αυτό είμαστε.

Είμαστε εδώ.

Καλό μας Φεβρουάριο και το εννοούμε.

Με αγάπη,

Ε

Related Posts