Απο την

Άγγελος Συρίγος: Η στοχοποίηση συνεχίζεται

Μία από τις καθημερινές μου συνήθειες να διαβάζω τους αγαπημένους μου ιστότοπους, ήταν η αιτία να με κυριεύσει σήμερα μια απέραντη θλίψη. Ήταν το άρθρο της Καθημερινής για την επαναλαμβανόμενη στοχοποίηση προς το πρόσωπο του Άγγελου Συρίγου. Ακόμα μια επίθεση.

Δεν τον είχα καθηγητή ούτε είχα την τύχη να τον έχω γνωρίσει από κοντά.

Σπούδασα όμως και εγώ στο Πάντειο. Στο Τμήμα Επικοινωνίας Μέσων και Πολιτισμού. Μερικά από τα πιο ακριβά και σημαντικά χρόνια της ζωής μου.

Το Πάντειο ήταν πάντα ένα περίεργο μείγμα. Ένα σπάνιο χαρμάνι. Επικρατούσαν πάντα αντίρροπες δυνάμεις. Αλλά όλο αυτό ήταν και κομμάτι της γοητείας του. Ακόμα και οι καθηγητές μας ήταν πολυσυλλεκτικοί, διαφορετικών καταβολών και προσεγγίσεων αλλά αυτό είναι μάλλον και ένα από τα ζητούμενα μιας πανεπιστημιακής σχολής.

Η ιστορία με τον καθηγητή Άγγελο Συρίγο είναι γνωστή. (Δες εδώ λεπτομέρειες)

«Ρε συ, αμαρτία είναι, τώρα βάψαμε τον τοίχο, εάν θες κόλλα αφίσες». Η κατάληξη της παρατήρησης του πανεπιστημιακού Άγγελου Συρίγου που διδάσκει Διεθνές Δίκαιο και Εξωτερική Πολιτική εδώ και 16 χρόνια στο ίδρυμα είναι γνωστή. Εκείνος που έγραφε το σύνθημα μαζί με άλλους δύο επιτέθηκαν και τραυμάτισαν τον κ. Συρίγο στο κεφάλι, ο οποίος κατόπιν υπέβαλε μήνυση στον νεαρό τον οποίο, παρότι τραυματισμένος και με αίματα, κατάφερε να τον «κρατήσει» μέχρι να έρθει η αστυνομία για να τον συλλάβει.»

Ακολούθησε μια εισβολή σε εκδήλωση στα Ιωάννινα στην οποία ήταν ομιλητής. Μόλις άρχισε η εκδήλωση εισέβαλε στην αίθουσα μία ομάδα 30-35 αναρχο-φασιστών για να «φτάσουμε» στις αφίσες που έχουν γεμίσει τους τοίχους του Πανεπιστημίου και άλλων δρόμων. Μία αφίσα  που φέρει την φωτογραφία του κ. Συρίγου με τίτλο «Αυτός είναι ο φασίστας».

Το θέμα δεν είναι του Παντείου. Το θέμα αγγίζει και ακουμπά όλα τα Πανεπιστήμια της χώρας και όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.

Μία κοινωνία σε κατρακύλα. Μία εκπαίδευση σε ελέυθερη πτώση, μια ιεραρχία που συνεχώς καταστρατηγείται, και ένας σεβασμός και το λίγο φιλότιμο σε χειμερία νάρκη.

Περπατάς στους δρόμους της Αθήνας και δεν έχει μείνει παντζούρι, πόρτα, νεοκλάσικο, δημόσιο κτίριο, στόρι, κολώνα, πάγκος, βιτρίνα μαγαζιού, περίπτερο, στάση λεωφορείου, παγκάκι, εξώθυρα που να μην έχει λεηλατηθεί, μουντζουρωθεί, βανδαλιστεί, με συνθήματα, ερωτικά χαζόλογα, ύβρεις, ασχημοσύνες και γηπεδικά συνθήματα. Πουθενά αλλού, σε καμία άλλη ευνομούμενη χώρα δεν υπάρχει τέτοια καταστροφολαγνεία. Πουθενά αλλού δεν μένουν ατιμώρητες τέτοιες συμπεριφορές. Σε κανένα άλλο Πανεπιστημιακό Ίδρυμα του κόσμου δεν έχει το δικαίωμα ο κάθε φοιτητής και διερχόμενος να βανδαλίσει, να καταστρέψει και να βιάσει δημόσιες και ιδιωτικές περιουσίες. 

Η κουλτούρα της υπονόμευσης τέτοιων συμπεριφορών ακόμα και της ανοχής αυτών, είναι η κουλτούρα της μεταπολίτευσης. Η λογική της καταστροφής, της μετριότητας, του φθόνου, του βανδαλισμού σε ότι έχει δημιουργήσει ένας άλλος πολίτης, το ίδιο το κράτος. Με έμφαση σε ότι αποτελεί δημόσια περιουσία.

2 Ελλάδες που πρέπει να χωρέσουν στα ίδια τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η μία Ελλάδα που παλεύει, πρωτοπορεί, προσπαθεί, δοκιμάζει, επενδύει, δίνει τη μάχη, αγωνίζεται και η άλλη Ελλάδα της σήψης, της αμορφωσιάς, της παρακμής, της ισοπέδωσης, της καταστροφής.

Και δεν πιστεύω, είμαι πιο σωστά σίγουρη ότι αυτή η Ελλάδα της σήψης και της παρακμής δεν είναι πλειοψηφούσα ομάδα. Απλά αυτή η Ελλάδα ακούγεται, φαίνεται περισσότερο, καταλαμβάνει δυσανάλογα μεγάλο χώρο και όγκο γιατί όλοι οι υπόλοιποι κρατάμε μια στάση αναμονής, σιωπής, απορίας, έκστασης ενώ μιας πιάνουν κάθε φορά εξαπίνης τέτοιες συμπεριφορές. Αλλά φτάνει μια στιγμή που πνίγεσαι. «Δεν πάει άλλο». Απλά «δεν πάει παρακάτω». «Δεν πάει πιο χαμηλά». Ή μήπως έχει και άλλο πάτο το βαρέλι; 

——————————————————————————————————————–

Μας έμεινε όμως καθόλου ντροπή; 
Όλο αυτό το σκυλολόι της καταστροφής, όλη αυτή η απαίδευτη πλέμπα πιάνει τόσο χώρο και στους τοίχους μας.

Έλα, για πόσο ακόμα θα γίνεται καραμέλα το «φασίστας» από το κάθε δήθεν ρέμπελο βλαστάρι που μπορεί να ξυλοκοπά και να διαπομπεύει χωρίς τέλος και όρια;

Φασίστας όπως λέει και ο Άγγελος Συρίγος είναι εκείνος που ανοίγει κεφάλια. 

-Αρκετοί από εμάς που αποφοιτήσαμε από το Πάντειο, όχι δεν ξυλοκοπούμε όταν μας ανακαλούν στην τάξη και να είστε σίγουροι πως έχουμε άλλα όνειρα για τους τοίχους μας. Τους οραματιζόμαστε καθάριους, απαλλαγμένους από αφίσες ντροπής και συνθήματα «Τόλης αγαπάει Σούλα».

Ποιοι είναι άραγε αυτοί που μπορούν ανενόχλητοι να βιάζουν ζωές και δημόσιες/ιδωτικές περιουσίες και για πόσο ακόμα άραγε;

 

ΥΓ. Κε Καθηγητά, να είστε σίγουρος πως υπάρχουν πολλοί νυν και παλιότεροι φοιτητές του Παντείου που εύχονται από καρδιάς να υπήρχαν πιο πολλοί καθηγητές σαν και εσάς.

Με εκτίμηση,

Ε

#panteio

Related Posts