Απο την

Σεπτέμβριος: Καινούρια χρονιά και ένας καλύτερος άνθρωπος

Οι Σεπτέμβρηδες ήταν πάντα ιδιαίτεροι μήνες. Πεισματάρηδες.

Μεσοβέζικοι.

Από πάνω κοντομάνικοι από κάτω φθινοπωρινοί.

Μελαγχολικοί και ασύμμετρα υποσχόμενοι.

Θεσσαλονίκη στα Τείχη της πόλης (Καλοκαίρι 2017)

Για μένα ο Σεπτέμβρης ήταν πάντα η αρχή του χρόνου.

Μου έμεινε από το σχολείο και μετά μου κόλλησε η κακή συνήθεια από τον χώρο των Media που ακολουθεί το ίδιο ακριβώς ημερολόγιο με αυτό του σχολείου της νιότης μας.

Και το νιώθεις ότι έρχεται το φθινόπωρο, ότι σε περιμένει στη στροφή. Μετά το 15Αυγουστο σαν να πιέζει με πρέσα το καλoκαίρι για να τελειώνει μια ώρα αρχύτερα. Βιάζεται.

Και μετά σε προλαβαίνουν οι εξελίξεις.

Αποχωρισμοί. Χωρισμοί. Σκόρπια δάκρυα. Ένα αλαλούμ συναισθημάτων, γιατί αυτό είναι ο Αύγουστος. Λέων και θεατράλε.

Αλλά έρχεται ο γήινος Σεπτέμβρης.

Επιστρέφεις σπίτι, το μόνο που σου έχει μείνει είναι το σημάδι από το μαγιώ. Στο πάτωμα αρχίζουν να στιβάζονται τα άπλυτα, και μέσα στις τσάντες που αδειάζεις στο τραπέζι βρίσκεις τσαλακωμένα εισιτήρια πλοίου, ψίχουλα από τα κουλούρια που αγόραζες τα χαλαρά πρωινά, ιδιόχειρα σημειώματα με τηλέφωνα καλοκαιρινών φίλων, ένα φουλάρι για να μαζεύεις τα ατίθασα αλμυρά μαλλιά σου, ένα μισοτελειωμένο αντηλιακό και το απόκομμα από το φυλλάδιο του θερινού σινεμά.

Και κοιτάς την πόρτα. Αν η ζωή ήταν ταινία θα την άνοιγες και θα έτρεχες πάλι πίσω στο αεροδρόμιο. Αλλά η ζωή είναι πολλά παραπάνω από ταινία και πρέπει να μείνεις εδώ να δώσεις την μάχη.

Ρούχα άπλυτα, σκέψεις στιβαγμένες στο μυαλό σου, άλυτες εξισώσεις και εκκρεμότητες από οικονομικής μέχρι συναισθηματικής φύσης σε καλούν να τις λύσεις. Τώρα.

Μπορείς να κοροϊδεύεις όλο τον κόσμο όχι όμως τον εαυτό σου.

Φτιάχνεις λίστες. Μεγάλες και παχουλές.

Πιέζεις την μύτη του στυλό στους στόχους που μεταφέρεις από πέρυσι και θέλεις να πραγματώσεις.

Εγώ κάθε Σεπτέμβριο πίνω ένα καφέ ολομόναχη με τον εαυτό μου.

Ανοίγω τον υπολογιστή, ανοίγω σημειωματάρια και την καρδιά μου.

Σιχαίνομαι τις εκφράσεις «Θέσε στόχους», «Βάλε προτεραιότητες», «Σκέψου θετικά», «Πίστεψε σε σένα». Εκφράσεις τόσο κενές, όσο και το κουτί της τηλεόρασης.

Από πού να αρχίσεις:

-Απλά, ξεκίνα με όσα πηγαίνουν ανέλπιστα καλά. Θα υπάρχει σίγουρα έστω ένας τομέας που θα είναι τουλάχιστον καλύτερος από τους άλλους.

-Μην θέσεις απρόσωπους και ανέγγιχτους στόχους. Μην βάλεις ασφυκτικές προτεραιότητες. Είναι μια χαρά ανθρώπινο να σκεφτείς και λίγο αρνητικά.

-Σκέψου για αρχή με ποια πράγματα η καρδιά σου χαμογελάει. Με ποια νιώθεις πως είσαι εσύ. Με ποιες ασχολίες (ξανά) βρίσκεις τον εαυτό σου. Τι σε εξιτάρει να δοκιμάσεις. Πού θέλεις να πας. Τι θα ήθελες να αλλάξεις. Σε σένα και στη ζωή σου.

Και όλα αυτά προσπάθησε να τα κάνεις λίγο περισσότερο τη χρονιά που έρχεται.

-Αυτή είναι η λέξη κλειδί. Λίγο περισσότερο. Λίγο περισσότερες υγιεινές επιλογές. Λίγο περισσότερες στιγμές ευτυχίας. Λίγο περισσότερες στιγμές συγκέντρωσης για να φτάσεις στο δικό σου «σημαντικό». Λίγο περισσότερο από όλα όσα σου κάνουν καλό. Μικρές μετατοπίσεις.

-Αναλογίσου ποιοι άνθρωποι σου κάνουν καλό. Με ποιους βγάζεις τον καλύτερό σου εαυτό. Ποιοι σε πηγαίνουν μπροστά.

————————————————————————————————

Είναι σημαντικό να είσαι σε μια δουλειά που αγαπάς, να έχεις υγεία, τα οικονομικά σου να είναι σε τάξη, να ζεις έναν αμοιβαίο έρωτα αλλά τίποτα δεν είναι αρκετό για τους ανθρώπους που έχουν αποφασίσει να μην ευτυχήσουν ποτέ.

-Φρόντισε να μην είσαι ένας από αυτούς.

Μην ασχολείσαι με τις ζωές των άλλων όλη την ώρα. Έχεις σκεφτεί γιατί κουτσομπολεύουν οι άνθρωποι; Για να γεμίσουν μια κενότητα δική τους. Γιατί δεν έχουν με τι να γεμίσουν τις σιωπές. Γιατί δεν αντέχουν να αντιμετωπίσουν τις δικές τους ίσως θλιβερές ζωές. Γιατί θρέφουν ένα τέρας μέσα που μόνο μεγαλώνει, αυτό του ανικανοποίητου.

Η κακία δεν πηγαίνει σε αυτόν για τον οποίο τη σκέφτεσαι. Είναι δυστυχώς όπλο που γυρνάει σε σένα. Και σε σκοτώνει σιγά-σιγά.

Θεσσαλονίκη στη Βαλαωρίτου (καλοκαίρι 2017)

(Η μαμά λέει πως πάντα θα υπάρχει κάποιος πιο τυχερός, πιο όμορφος, πιο έξυπνος, πιο ευκατάστατος από εμάς, πιο.. πιο… πιο… Αυτό δεν τελειώνει ποτέ… Ίσως για αυτό στη ζωή μου δεν ένιωσα ούτε μισή φορά το συναίσθημα της ζήλειας, γιατί δεν επιτρεπόταν στο σπίτι μας..)

Μην γίνεσαι μικρός. Να συγχωρείς.

«Μεγαλοψυχίη το φέρειν πραέως πλημμέλειαν»- Δημόκριτος

(είναι μεγαλοψυχία να αντιμετωπίζεις με πραότητα το σφάλμα του άλλου)

Άσε να πέσει και κάτι κάτω που έλεγε και η γιαγιά.

Προσπάθησε να καταλάβεις λίγο περισσότερο τους ανθρώπους. Είμαστε μαζί σε αυτό το «παιχνίδι» της ζωής. 

-Μην μαλώνεις διαρκώς.

Αν παρατηρείς ότι μονίμως διαπληκτίζεσαι με τους ανθρώπους γύρω σου, ίσως δεν φταίνε οι άλλοι γύρω σου αλλά εσύ. Κάτι σε τρώει και πρέπει να το βρεις…

Και αυτή τη σεζόν αν αξίζει να βάλεις ένα στόχο όπως λένε και τα βιβλία αυτοβελτίωσης, τότε ας είναι ένας, ο Μεγάλος Στόχος.

Να γίνεις ένας λίγο καλύτερος άνθρωπος.

Πιο γενναιόδωρος. Πιο χαμογελαστός. Πιο ανθρώπινος. Πιο συμπονετικός. Πιο υποστηρικτικός. Λίγο πιο άνθρωπος. Από αυτούς τους ωραίους ανθρώπους που λέει η μαμά. Που όλοι θέλουν να έχουν στη ζωή τους.

Άλλωστε τι νόημα έχει να κυνηγάς στόχους και να αγγίζεις την όποια επιτυχία αν δεν γίνεις φέτος ένας λίγο καλύτερος άνθρωπος;

Όλα τα υπόλοιπα θα έρθουν. Και θα γίνουν. Εξαρτάται σίγουρα και από πόσο πολύ τα θέλεις.

Από το πόσο πολύ αυτά τα «θέλω» είναι δικά σου και όχι των γύρω σου.

Και από το πόσο όλα αυτά τα «θέλω» πατάνε στη «γη», κοιτώντας όμως λοξά και προς τον ουρανό.

Καλή σεζόν…

Με αγάπη

Ε

 

Ανακάλυψε τον κόσμο του We Are What We Do! 

Ακολούθησέ μας στο Instagram, στο Facebook και στο Twitter!

Related Posts