Απο την

Μου είπαν ότι έχεις γενέθλια..

Γεννήθηκα σαν σήμερα ενα ζεστό πρωινό του καλοκαιριού, δίπλα στη θάλασσα, στη Θεσσαλονίκη, στην Ελλάδα μάλλον για αυτό αγαπώ και τα τρία με το ίδιο Πάθος…

Με αυτά τα υλικά φτιάχτηκα. Του Νότου.

Και τι είναι άραγε αυτά τα γενέθλια;

Είναι κάτι σαν Πρωτοχρονιά.

Σαν αρχή σχολικής χρονιάς.

Σαν σημείο αναφοράς.

Σαν μια ανασκόπηση των γεγονότων που συνέβησαν.

 

Αυτά που ειπώθηκαν.

Αυτά που εννοήθηκαν

Αυτά που έπραξες.

Αυτά που ματαιώθηκαν.

Η αγάπη που έδωσες.

Η αγάπη που πήρες.

Οι στιγμές που κόπηκες στα δυο.

Οι στιγμές που πέταξες.

 

Η γεύση της νίκης.

Η έκσταση της επιτυχίας.

Το ποτήρι της θλίψης.

Οι αποχαιρετισμοί.

 

Η τράπουλα με τα 365 χαρτιά.

Με κάποια να είναι σημαδεμένα.

Και με αυτά τα χρυσά μπαλαντέρ.

 

Τα όνειρα με γεύση σπιτικής λεμονάδας, με μυρωδιά λεβάντας.

Εκείνα που πήραν άλλη άυλη μορφή.

 

Είναι οι καινούριοι άνθρωποι που μπήκαν στην αλυσίδα.

Είναι η ζωή που κάθε χρόνο σου στέλνει έστω και έναν καινούριο άνθρωπο για να σκεφτείς ότι η ελπίδα δεν χάθηκε, περνάει σαν σκυτάλη από χέρι σε χέρι.

 

Είναι ο χρόνος που πέρασε.

Είναι που ξέρεις πως είσαι ένα χρόνο πιο κοντά.

Στον καλύτερό σου εαυτό.

Ένα χρόνο πιο κοντά στο τέλος. Στο τέλος της αρχής.

 

Είσαι πιο μεγάλος.

Αλλά και πιο ελαφρύς. Με λιγότερα βαρίδια.

Με πιο πολλά υλικά αγάπης.

Θέλεις να ακούς λιγότερα.

Λιγότερη ανθρωποφαγία. Αυτό το «μικρό» των ανθρώπων που σε απωθεί κάθε χρόνο και πιο πολύ.

Δεν θέλεις άλλο.

Εσύ και ο εαυτός σου. Μόνον αυτόν έχεις να συναγωνιστείς, να ορίσεις και να καθορίσεις.

Θέλω να με βρουν ξυπόλυτη αυτά τα γενέθλια, δίπλα στο Αιγαίο, με λίγο ντομάτα, φέτα και παξιμάδι.

Με αλμύρα στα σώμα.

Χωρίς υπάρχοντα.

Χωρίς τούρτα γενεθλίων.

Το μόνο επιδόρπιο μια φέτα καρπούζι να συναγωνιζόμαστε ποιος θα την καταβροχθίσει πρώτος.

Με μόνο κερί το φως από τα καΐκια.

Με λίγο βανίλια υποβρύχιο να ξεδιψάσουμε.

Με μια κορδέλα.

Με το γνώριμο ηχόχρωμα των ανθρώπων μου.

Με κουβέντες χωρίς αρχή, μέση και τέλος, μέχρι το χάραμα.

Με το φως της Ελλάδας μου. Με το λευκό και το μπλε.

Mε αγκαλιές μεγάλες που μυρίζουν αγιόκλημα.

Με ένα φιλί.

Με μεθύσι από γέλια χαράς.

Αυτά τα ωραία μας.

Και με το ίδιο παιδικό όνειρο να κάνουμε κάθε χρόνο κάτι περισσότερο, ότι καλύτερο μπορούμε –αυτό το μικρό, το απειροελάχιστο-, ο καθένας από το πόστο του, για αυτό τον κόσμο. Μια μικρή μετατόπιση προς το +.

Ένα μικρό σημάδι Καλού.

Και χωρίς τραγούδι γενεθλίων. Να ακούγεται μόνο το Vuelvo Al Sur.

 

Με μια αγκαλιά αγάπη, 

Ε

Related Posts