Leonard-Cohen-singer
Απο την

Οι δρόμοι πάντα ανοιχτοί για τον Leonard Cohen

Το πρωί με ξύπνησε ένα μήνυμα του πατέρα μου με ένα επισυναπτόμενο άρθρο. «Έφυγε ο Cohen».

Βλακείες.

Επίτρεψε μου να απευθύνομαι σε σένα με το «μικρό» σου όνομα. Δεν έφυγες Leonard.

leonard-cohen-singer

Είναι μάλλον σουρεαλιστικό το πόσο πολύ μπορεί να σε επηρεάσει το φευγιό ενός καλλιτέχνη που ποτέ δεν έχεις γνωρίσει προσωπικά.

Συμπαντική μουσική…

Φαντάζομαι πως θα βαριέσαι με όλα αυτά τα μνημόσυνα, τα αφιερώματα και τους ύμνους που γράφονται αυτές τις ώρες. Μάταια.

Εγώ μπορώ να σου πω μόνο τη δική μας ιστορία που περιλαμβάνει εσένα και εμάς.
Μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου η μουσική έπαιζε πάντα.
Συνόδευε τις λύπες και τις χαρές μας.
Εμείς ακόμα και στις λύπες μουσική ακούγαμε.
Και ναι! Η μουσική επένδυση με την οποία επιλέγεις να ντύνεις τις στιγμές σου γίνεται κομμάτι του DNA σου.

 

Η μουσική έσκιζε τα ηχεία του Mirafiori, τα ηχεία του ηχοσυστήματος στο σπίτι, ήταν το πλαίσιο που συνόδευε την κάθε στιγμή μας.

Σε όλες τις δεκάδες μετακομίσεις μας, ο μπαμπάς μου που έφευγε πάντα πρώτος για τον καινούριο μας προορισμό, έπαιρνε μαζί του το ηχοσύστημα που είχαμε (και ακόμα έχουμε) και ήταν το πρώτο πράγμα που συνέδεε πριν ακόμα συνδέσει το ψυγείο..

Εκατοντάδες κασέτες, δίσκοι από βινύλιο και μετά cd’s.

Τα Σάββατα πάντα ξύπναγα από τη δυνατή μουσική που πάντα συνοδευόταν από μια οχλαγωγία, κόσμο στο σπίτι και από τον πατέρα μου να τραγουδάει με τη σπάνια υπέροχη φωνή του.

Και κοντά του πήρα τα πρώτα μου μουσικά ερεθίσματα. Έλληνες, ξένοι, ένα συνονθύλευμα διαφορετικών μουσικών που όμως είχαν ένα κοινό: Ήταν αυθεντικές.

Ένας από αυτούς τους μόνιμους σταθερούς μας μουσικούς συνοδοιπόρους ήσουν και εσύ  Leonard Cohen. Ο αγαπημένος του πατέρα μου. Που έγινες μέλος της οικογένειάς μας.

Μικρή σε έλεγα «Κοχέν» (ακόμα δεν ήξερα ότι αυτό το «χ» δεν προφέρεται αλλά για μένα θα είσαι πάντα ο λατρεμένος μου «Κοχέν»…)

Leonard-Cohen

Αυτός με τη βελούδινη αυτή φωνή, που μιλούσε και τραγουδούσε, δεν μπορεί να φύγει.

Η γιαγιά έλεγε ότι οι ψυχές πεθαίνουν όταν δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος στον κόσμο που να σε σκέφτεται.

Και εμείς δεν σε σκεφτόμαστε απλά, σε τραγουδάμε. Άρα δεν έφυγες. Μαζί σου τραγουδήσαμε μέχρι το τέλος της αγάπης…

Είσαι δικός μας άνθρωπος Leonard γιατί εγώ ερωτεύτηκα μέσα από τα τραγούδια σου, χώρισα μέσα από αυτά και είναι σαν να σου έχω εξομολογηθεί κομμάτια της ζωής μου.

Έχουμε μοιραστεί τόσα και ας μην το ξέρεις.

Και ναι τραγουδάμε πάνω στη φωνή σου, αυτή η φωνή σαν πανωφόρι που σε σκεπάζει.
Σαν βελούδο που χαϊδεύει το δέρμα.
Σαν «εξομολογίστρα» που με το που την ακούς θες να τα πεις όλα.
Μια φωνή σαν πατρική φιγούρα που σε καθησυχάζει.
Είσαι ο Μπαρμπα-Στρουμφ της μουσικής. Το «αρσενικό» παλαιάς κοπής που υμνεί την αγάπη, την υπηρετεί και την ενσαρκώνει.

 

Και τα έχουμε μοιραστεί όλα μαζί σου.

Και όποτε τα πράγματα θα αγριεύουν θα βάζω το διάσημο μπλε παλτό σου. (Άλλωστε μόνο εσύ θα μπορούσες να γράψεις τέτοιο τραγούδι για τον άντρα που σου πήρε τη γυναίκα…)

Σκοτείνιασε απόψε ο ουρανός.

Καλό ταξίδι, να είναι ο δρόμος ανοιχτός.

Ε

ΥΓ. Το σπίτι σου στην Ύδρα πάντα θα κρύβει τις χορδές και τη φωνή σου, την ολότητά σου. Γιατί μάλλον κάτι θα βρήκες στο φως της Ελλάδας, αγαπημένε…

Related Posts